Legends and Folklore of Northern Siam. พิมพ์ อีเมล
เขียนโดย R. S. le May.   

LE MAY, R.S.LEGENDS AND FOLKLORE OF THE NORTHERN SIAM. JSS. VOL.18 (pt.1) 1924. p.1 -49.                 


                                             by R. S. le May.
       A paper read before the Siam Society on the 9th August, 1923.


Mr. President, Ladies and Gentlemen,


          Nine or ten years ago, when I was living in the North of
Siam, it was my good fortune to travel extensively throughout
the Province of Bayap, and to see the lives of the so-called " Lao "
people at fairly close range. Being quickly attracted by their many
delightful qualities, I used the occasion to gain as much information
as I could regarding their history, legends, and folk-lore.
          For some years the notes which I took were unfortunately
mislaid, but they have now happily come to light again, and the
Council of the Siam Society have done me the honour of asking me
to put before you the results of my study.
          My purpose tonight then is to try and give you an intimate
glimpse of the character of this people, through a consideration of
their legends and folk-lore.
          I was fortunate enough to secure the collaboration of an
intelligent and educated " Lao," who kindly wrote down for me in
original form in Siamese a number of fairy-tales which I have
endeavoured to translate into English, and which you are going to
hear tonight.
          But before I deal with the tales themselves, I think it will
be appropriate, for the benefit at least of those of my audience who
are less conversant with the North of Siam, to give you a short
survey of the history of this part of the country.
          There has been in the past a good deal of confusion regarding
the nature of the people who live in the North of Siam. For many
years now they have been called " Lao" by ordinary, unlearned
folk, but the people themselves rather resent this nomenclature and
maintain that they are " Thai."   It has now been generally agreed




that the original inhabitants of Siam, that is to say, original within
historical times, were the " Lawa " or " Lua " ( which word has now
become corrupted into " Lao"); and that, as successive and more
civilised peoples came into and occupied Siam, these folk became
gradually scattered, and took to the hills (where they still are found)
in small groups. There appears to be little doubt that " Lawo," the
ancient name for the modern Lopburi, signified the city of the
" Lawa ". The term " Lao " should, therefore, strictly speaking, only
be applied to the primitive " Lawas " or ' Luas " ; and we can under-
stand the resentment of the Northern Thai in being classified in this,
to them, derogatory category.
          If we look at the map of Siam, we shall see that north of
Bayap, which extends from the Salwin River on the west to the
Mekong river on the east, lie the Shan States, and north of them
again the Chinese Province of Yunnan, and from this we may
draw the correct conclusion that the Northern Thai is the half-way
stage between the Shan and the Siamese proper. All three sprang
originally from the same source, the well-known " Thai " race, which
inhabited the Chinese Provinces of Sze-Chuan and Kwang-Si, many
hundreds of years ago, but whom over-population and internecine
wars — especially the Mongol wars of conquest — drove south, and
ever south. As they came down, some went south-eastwards down
the valley of the Mekong: others went south and south-westwards^
into Siam and the Salwin valley: the former were called " Thai
Yai", the latter "Thai Noi", or the lesser Thai. As you may
imagine, many external influences from varying sources
were brought to bear upon the different tribes as some
journeyed further south than others, so that the races to-day
present widely divergent characteristics, and it would be almost
impossible to mistake a Shan for a Siamese, or vice versa. As the race
went further south and nearer to the equator, its stature became less
and its complexion darker, so that whereas the Shan is now on the
whole a fair-skinned race, the Northern Thai, who occupy what is
now the Siamese Province of Bayap, is less so, while the Siamese is
dark: and again, whereas the Shan is only slightly less tall than the
Chinese, the Siamese, on the whole, is small of stature.   Yet the




Siamese has benefited in other ways, for he has acquired more re-
finement than the Shan and the Northern Thai, and has shown him-
self more adaptable to the forces of modern civilisation. Strangely
enough, after all these centuries, many of the customs of both Siam-
ese and Shan are still akin, and not a few of the words in both
languages are identical, such as " nam " for water, and " kham " for
           While recently travelling in Burma, I met the son of a ruling
Shan Chief, and we spent an interesting hour comparing the two
languages. Except for some slight vocal transformations of con-
sonants, nearly all the simple words mentioned were identical in the
two languages.
          But the Northern Thai is naturally still more akin to the
Shan, for he is nearer the source of all three races, and has felt little
of the Cambodian influence which played so great a part in moulding
the Siamese race after it had settled in what is now Siam Proper.
On the other hand the chief influence in the North of Siam, since it
was peopled by the " Thai " race, has undoubtedly been exercised by
the Burmese, whose Kings waged many wars, successful and other-
wise, against the Northern Thai Princes right up to the 18th century.
          Thus we can see good reasons for the present differences
between the Thai of Siam Proper and their brothers of the North.
There is still another good reason, perhaps the most important one,
but this will appear later. In the meantime I wish to dive back
five hundred years and more, and seek out the parting of the ways,
when one portion of the Thai race went south and founded the
Siamese Kingdom, while the other remained in the North, still split
up into many tribes under their respective Princes. The North of
Siam remained a congeries of small principalities, until it was incor-
porated in the Siamese Kingdom during the nineteenth century.
The country lent itself to this division, as its configuration is a
series of ranges of hills running south and north, with fertile valleys
          Of all the mass of legends and stories ( written by priests in
the years gone by and stored up in the temples throughout the




Province of Bayap ), which have been collated and now form the
Annals of the North, it is almost impossible to know for certain
what may be accepted as truth and what is romantic fiction, delight-
ful to read but unreliable to the historian. Many versions are told
of the founding of the Siam of today, but the story, which makes
the most appeal to me, tells how at the beginning of the fourteenth
century A. D. a poor boy named Sirichai, who lived dependent
upon the bounty of the Prince of Chieng Rai, by his prowess in
the field or by some other unrecorded means, gained the Prince's
favour and eventually married his daughter. The marriage had far-
reaching effects, for shortly afterwards Sirichai, who was now a
prince, left his father-in-law's house and, taking his wife and foll-
owers with him, travelled south from Chieng Rai into the heart of
present Siam and founded a City, the name of which has unfortu-
nately been lost.
          Up to this period the whole of Central Siam, as far North as
Sukothai and Sawankalok, had been a Province of Cambodia; but
evidently Sirichai made so little stir about his movements, and
troubled the Cambodians ( Khmer ) so little, that he was allowed to
settle down among them unmolested and independent. There is at
any rate no record of an attempt at conquest, or indeed of any fight-
ing at all.
          After an uneventful reign Sirichai died, leaving a son be-
hind him, Prachao TJthong, to reign in his stead. According to the
annals this Prince, a valiant warrior, was dissatisfied with his meagre
surroundings at Supanburi, and cast his eyes around him for a more
suitable spot to set up his Capital. Eventually he chose a spot some
eighty miles north of the sea, where previously there had been a
great swamp, called Nawng Sano, and there about the year 1350
A..D. he built his city of Ayuthia.
          Prachao TJthong became the first Siamese King and, casting
off all his northern ties, set himself to free Lower Siam from
the Cambodian yoke. Such a task was naturally not accomplished
in his reign, but gradually all the present Siamese cities were
wrested from the Cambodians, whose   power was on the wane,




and fell into the hands of the Siamese King. Thus was the Siamese
Kingdom formed, and Ayuthia (though not on its original site) re-
mained the Capital City until its capture and sack by the Bur-
mese in 1767.

          It is to be gathered that, as soon as news was brought to
the North that Sirichai was happily settled and that his son had
founded a great city, bands of northern Thai followed them south
and, finding their Chiefs possessed of growing power, took root be-
neath their protection. Eventually this immigration must have
ceased, for the Siamese later on came north on conquest bent, and
thus sharply set a division between the two peoples. At any rate
intercourse between the Thai of the North and their brothers of
the South must have ceased to a great extent, for from the found-
ing of Ayuthia the Siamese began to build up a different language
(at least a totally different written language) and a complete entity
of their own. This was helped, no doubt, by that other good reason,
at which I hinted before, namely the configuration of the land; for
to the south of Pitsanulok the whole country is practically one vast
rolling plain (I am not speaking now of the high Eastern plateau of
Siam), which is watered by the river Menam Chao Phya, and where
rice can be grown by a mere scratching of the earth; and this plain
must have seemed the "Promised Land" to tribes coming from the
mountainous and thickly-wooded north. The end of the plain became
a dividing line between the two countries and those who had gone
south never wished to travel north again. This fact and Cambodian
influence were, therefore, probably the two chief factors in separating
the Thai of the North from those of the South. One may wonder
why the Cambodians should exercise such influence upon a race which
ultimately conquered them, but it must be remembered that the
Cambodians came south from China a long time before the Thai, and,
having followed the Me Kong instead of the Me Nam, founded a
great empire in Cambodia. They conquered all Central and South-
ern Siam and at the time of the founding of Ayuthia they were a
highly civilized and cultured race. Their vast temple at Angkor
is to-day one of the wonders of the world. No doubt, like other
proud races before them, they had grown effete and degenerate
through luxury, and had therefore fallen a prey to " barbarian"




hosts just as Rome fell in her day, but their monuments and their
arts remained, and by intermarriage and other means they could not
fail to leave a permanent influence upon the Thai. In fact Cambodian
is thought by many to be the direct source of the Siamese alphabet.
          Most of this is, of course, known to many of my hearers, but
it forms, I think, a necessary introduction to the theme of this paper,
namely a consideration of the legends and folk-lore of the northern
Thai, who settled in the province of Bayap.
          So far we have been dealing with history, and historical
legends, under which there lies no doubt a considerable substratum
of truth.
          Now we are going to leave the realm of history and take
what is, after all, only a short voyage to that other realm of pure
romance, fairyland, where
                    " The sky is green, instead of blue "
                    " and happy people frown,"
                    " 'cause every single thing they do "
                    " is always upside down."
          No one is happier in this land of make-believe than the
Northern Thai, and the six stories that follow will show the heights
to which his imagination can soar. The first three are attempts to
account, to the satisfaction of the child's mind, for certain natural
phenomena, namely, ( 1 ) the cycle of the years, ( 2 ) the eclipse of
the sun and moon, and (3) the presence in the sky of the Pleiades.
They are all of a direct simplicity, yet they are strikingly original
and must make a strong impression on the mind of a child. One
cannot indeed read these stories, without feeling the pathos and
human element which pervades them, and on the whole the moral
which they point is good. I cannot vouch for their age, but they
are said to have been handed down among the Thai people for gener-
ations, and to have been born in the mists of time
          If we were to judge the character of the Northern Thai from
these stories alone—and where else does the character of a people
stand forth as in their folk-lore?— we should feel inclined to say that




they were a simple folk, passionate and quick-tempered as are all
primitive races, but of a happy, cheerful disposition, with a strong
vein of tenderness running through them. And we should be right;
but when we have heard the other three stories which I propose to
tell, fairy-stories pure and simple, we shall see that the question
of character becomes more complex, and that certain other traits
peep forth which seem inseparable from the East.

          And now to the first three stories themselves.


                             The Story of the twelve years.

          In reckoning the years in Siam, many different eras have
been in vogue officially during the past thousand years, such as the
Maha Sakarat, or Great Era, which was brought from India by the
Brahmins; The Chulasakarat, or Little Era, which is the old Burmese
Civil Era; the Buddhist Era, dating from the Pari-Nirvana of Gau-
tama ; and the Bangkok Era, of recent date, reckoned from the
founding of Bangkok as the Capital of Siam in 1782, but only
introduced in 1889. This last-named has, as we all know, now
been displaced once more by the Buddhist era.
          But through all these years, the peasant and country-folk,
both north and south, have not troubled their heads about the dates
of years. They have kept to the cycle of life, which is said to have
originated in China and which revolves every twelve years: while
the months are numbered by lunar reckoning, and the year begins
on the first day of the waxing moon of the first month (usually at
the end of October or the beginning of November).
          Now each of the twelve years in the cycle of life bears
the name of some animal, and all who are born in any
one particular year take the animal whose name it bears
under their special protection and must never do that animal any
harm throughout their lives.
          The names of the animals are as follows, in their proper
order:— Rat, Ox, Tiger, Rabbit ( Hare ), Dragon, Snake, Horse,
Goat, Monkey, Cock, Dog, and Pig.




          So, you see, it is no use asking a peasant how old he is. He
cannot tell you in years. But if you ask him when he was horn, if
he is intelligent, he will answer " on the fifth day of the waning
moon of the fourth month in the year of the Dragon ", and if you
have your comparative calendar ready, you can always tell exactly
how old the man is. Your only difficulty will be in judging
whether he is 24, 36 or 48, and there should be but little uncertain-
ty about this.
          This method of reckoning ages is, from the point of view
of a Court of Law, for instance, much more satisfactory than that
of asking a witness how old he is. For a good many peasants know
on which day they were born, or if that fails, they know at least
the name of the animal that they must not harm, and if the calen-
dar is at hand, there is almost absolute certainty of being correct as
to the year. Many Europeans, especially ladies, cannot always
remember the year of their birth.
          One must confess that the list of animals seems to have
been drawn up rather arbitrarily, almost unfairly. It is easy enough
to remember that you must not harm a horse or a monkey, but
think of the temptation if a snake were about to bite you, or a
dragon to devour you, or a tiger to pounce upon you, with flashing
eyes. These are times, I suppose, when principles are allowed to
be sunk, especially if no one is looking on.
          You may ask then, how did this cycle of twelve years obtain
the names it bears ?   This is how it happened.

          Once upon a time there lived on earth a fairy King and
Queen, who had twelve children, all of them girls.
          When the first child was born, the fairy King made a picture
of a rat for his daughter to play with, and called her " the Protector
of the Rat". The year of her birth he named "Pee Chai",* and pre-
sently the picture of the rat came to life.


            *   Siamese (Pee Chuat)




          When the second was born, the King made a picture of an ox
and gave it to the child, saying that she was now " the Protector of
the Ox" — and presently the picture of the ox came to life. And so
on until he had made all his daughters guardians of certain animals,
and named the years after them.
          In the course of time the fairy King decided to leave this
earth, and so he flew aloft, making straight for Heaven. But a
violent wind arose and struck him, so that his neck was severed from
his body, and he fell to earth again in the country of the "white-
bellied" Laos.* When the people saw what had happened, they sent
word throughout the land that a head had fallen to earth with-
out a body, and that no one could identify it. From all
parts of the country the people flocked to see the head, but
no one could recognize it, until at last the twelve maidens came
and looked at it. At once they identified the head as belonging to
their father. So they gathered it up reverently and bore it home
with them, and the twelve daughters agreed among themselves that
they should take it in turn to guard the head for a year each.
          The head itself is called "Sangkan" * and the wife who was
Queen is called "Old Mother Sangkan".
          And from that time onwards, whenever the year was up and
the guardianship of the head was transferred from one daughter to
another, the whole of mankind throughout the world called out
"Sangkan rong" and changed their year.



          * Those who inhabit the east bank of the Mekong ( non-
          * The word 'Sangkan' in Siamese means 'matter, body, whatever
arises from a cause.'




                                   The Story of the Eclipse.


          The firmament of Heaven—the fears it begets, and the awe
it inspires—plays no less direct a part in the lives of the Northern
Thai people than it does among other primitive folk in a similar
stage of evolution.
          And of all the wonders of the Heavens, none is regarded with
more apprehension than the Eclipse of the Sun or Moon.
          There are many tales abroad regarding the nature and cause
of this phenomenon, and that most generally given to the questioner
is the story of three brothers, Phra Atit, Phra Chan, and Phra
Rahoo, who lived together in peace and amity with their father
and one another, until the latter died. On his death-bed the old man
divided his property into three equal parts, and gave to each of his
sons a share ; but, after his death, while Phra Rahoo, the youngest
of the three, was sleeping, the other two conspired together and stole
their brother's patrimony. When Rahoo awoke, and found that his
brothers had robbed and deserted him, he at once gave chase. But
his brothers were swift and agile, and Rahoo had great trouble in
finding them. Even when he did discover them and in his anger
attempt to strike them in the face, they usually eluded him and
went on their course once more.
          Here, of course, Phra Atit and Phra Chan are the Sun and
Moon respectively, while Phra Rahoo is the invisible being who is
for ever chasing them.
          Sometimes he comes up with the one, sometimes with the
other, and tries to buffet them in the face. When he succeeds there
is a full eclipse ; and when he fails, there is only a partial one.
          But the people believe that one day he may put out their
light for ever and ever, and so, as soon as an eclipse becomes
apparent, they come out of their houses and beat gongs to frighten
him away.
          This is the tale one usually hears, but there is another which
is not so well-known, and which I propose to give you now.




          It has a charm, to my mind, all its own; and the pathos of
the story makes a direct appeal. Seldom in Thai folk-lore have I
found such a passionate cry, as must have come from the lips of the
little maid, as she knelt on the temple floor in prayer.
          This is anticipating, however, so let me give you the story,
as it is preserved on the monastery palm leaves, in all its simplicity
and grace.

          Once upon a time, before the Sun and Moon gave light to the
world, there lived upon the earth two Sisters named Atit and Chan.
They lived together with a little slave girl named Rahoo, who
waited on them ; and one day, at festival time, all three went with
the rest of mankind to pray and make merit at the great temple of
the land. But when they arrived, Atit found that they had left
their rice bowl, and the great wooden spoon for stirring the rice,
          So she sent Rahoo back to fetch them. Presently the girl
returned with the rice bowl alone, and when she gave it to Atit and
Chan, they asked her, saying: " Where is the spoon ? " Then Rahoo
confessed that she had forgotten to bring it. So Atit was
angry and told her to go back at once and fetch it. Off she sped
once more to the house, found the spoon and brought it safely back.
But as she stood submissively before her mistress, Atit raised the
great spoon, and struck her in the face before all mankind assembled
there. And when Atit had struck her, Chan seized the spoon from
her sister's hand and struck Rahoo again.
          Then the little slave was ashamed before all the world and
her heart burned with anger: so when she fell to prayer in the
temple she prayed within herself saying: " May these two, who have
brought this shame on me before all the world, feel such shame
as I, and when they are born a second time, may Atit become the
Sua, and Chan the Moon, visible to all the world; and may I become




          And in the course of time, when all three died, thus it came
to pass. Atit and Chan were born again on Mount Meru ; the elder
became Phra Atit, the Sun, and the younger Phra Chan, the Moon,
both to travel eternally at allotted intervals of time. But Rahoo
was born at the foot of Mount Meru, and although she travels eternal-
ly, too, she has no regular period fixed. In this way, as all three
travel round the earth, sometimes Rahoo will meet the Sun, some-
times the Moon : and when she meets them she will raise her hand
and strike them in the face, so that all the world may see their
shame. If she strikes them full in the face, then there is a full
eclipse, but if she partially fails in her blow, then the eclipse is only
          And when mankind sees Rahoo strike the Sun or Moon
(they fear she may put out their light for ever) so they beat gongs,
and drums and instruments of all kinds, to frighten her away. As
they beat, Rahoo gradually recedes,' and the Sun or Moon goes
brightly on its course once more.


          That the people still keep up their ancient custom, I can con-
firm from my own experience. One night at Lampang some years
ago, I was sitting at the club with friends, when we suddenly heard
a loud shouting and beating of gongs, issuing from all the temples
and houses round about. At first we thought it must be the usual cry
of 'thief, and took no notice. But, as it continued, we went outside
the club-house and there we saw the moon, which was full, almost
totally eclipsed. As soon as the shadow began to recede from the
the moon, the noise ceased and all went comfortably home to bed.
          I have, in my possession, a small, black, wooden, powder
flask, in the shape of a bottle with a very narrow neck. Both sides
of the flask are carved to represent the face of a hideous grinning
ogre, with bristling moustache, bulging eyes and a row of enormous
teeth. This, I am told, is a presentation of Phra Rahoo. It does
not coincide with the story which has just been told, but it might do
so with the former one, and in any event it serves to show the fear
which Phra Rahoo still inspires in the hearts of men.




                                The Story of the Pleiades.
          We have just been reading the story of the Eclipse, and the
part it plays in the lives of the Northern Thai. Here is another
story which shows, I think, yet another side of their character.
          We all know the constellation, called the Pleiades or " the
seven sisters", daughters of Atlas and Pleione, who were changed
into stars. In the West these seven twinkling lights are not very
brilliant, but in the East, on a clear night, in a tropical forest, they
stand out against the deep blue sky like a pendant of shining
diamonds. It is a wonderful experience to sit outside one's tent at
night and watch Orion and the Pleiades mounting the sky. They
have long since become old friends of mine.
          Now the story which follows will show, I think, not only the
regard in which the Pleiades are held by the Thai, but also a
tenderness for the fate of helpless beings, which might otherwise be
unsuspected in the peasant's character.


          Once upon a time there lived a goodman and his wife, who
tended the royal gardens. One day Phya In,* in the guise of a
Buddhist priest, came to the garden to beg for his morning bowl of
rice, and asked permission to rest there for that day and night.
          The goodman and his wife granted his request and consulted
together, saying : "What shall we offer the priest to-morrow morning
to eat with his rice ? " The wife said : "We have an old hen with her
brood of six chicks. The chicks are still very small, so let us kill the
old hen and make a curry for the priest to eat to-morrow morning ".
But her husband was angry and said : "On no account kill her—
have pity on the chicks ; what will they do without their mother ? "
Then the wife became angry, too, and cried out : " Very well, if you
don't want to kill the hen, please mind your own business : I will
do it myself". Now the mother-hen, who was in the yard, heard
all that passed between them, so she called together her brood and
addressed them thus :


           *    Phya In is the Northern Thai corruption of the Hindu God,
Indra, who, in Buddhist-Brahmin mythology, is the Buddha's Protector.
In Siamese he is called 'Phra In'.




          " Come here together before me, all of you. To-morrow
morning your mother will no longer be alive, but food for man.
They are going to kill and dress her as curry for the priest, who is
now our guest, to eat. So you must all stand by one another and
be good".
          Then all the chicks began to cry, saying : " Our mother is
going to die—who will feed us then ? If they kill our mother, let
us all die together with her".   Thus said all the chicks.
          The next morning came, and the goodwife rose early and
went into the barn which was under the house* where the chickens
were sleeping. Quickly she seized the mother hen, killed her and
plucked her. Then she prepared boiling water in a pot, popped the
hen inside, and put the rice on to the fire to cook. When they saw
the water boiling with their mother inside the pot, all the chicks
rushed up and, jumping into the pot, perished together with her.
          So the goodwife prepared the curry and gave it to the priest
to eat. And when he had eaten, Phya In, who was disguised as the
priest, mounted in the air before their eyes and flew away to Heaven.
Then the goodman and his wife were both stricken with
wonder, and vowed that never would they touch chicken's flesh again.
          It should always in future be reserved for priests.
          For this act of renouncement, when the old couple died, they
were born again as angels, and lived in Heaven. But the mother-
hen and her chicks were born again as Stars, in one heavenly
company. And there they are always to be seen in the sky, a
pendant of jewels, for the delight and wonder of mankind.


          * Siamese and 'Lao' farm-houses are built on tall piles, as protection
against water, thieves, and animals. The basement thus formed is used
as a barn.




          The next three stories which I am now going to read I have
named as follows :—
          1.   The story of " Hān Mee ", or The Valiant Bear-Slayer.
          2.   The story of "Lazybones", and how he succeeded in life.
          3.    The story of " Utara ", and the Rich Man's two wives.
          The conditions of life which these stories portray are per-
haps such as will not appeal to the western mind ; and, after reading
them, we shall probably think that the morals which they point are
not suitable for the education of our own children. At the same time,
it must be admitted, they display a sense of humour and also con-
derable presence of mind in the face of difficulty and danger. Even
if it is the lazy, but cunning fellow, who succeeds in the end, he has
to work very hard to attain his success ; and few will be able to re-
press a smile at the picture of " the Valiant bear-slayer " being pre-
cipitated into the enemy's camp, as the branch of the tree broke
beneath his weight, or fail to admire the presence of mind which he
showed in dealing with a very difficult situation.
          In the story of Utara, I am glad to say, wickedness is duly
punished in the end, and virtue wins its own reward.


            The story of " Hān Mee ", or "The Valiant Bear-slayer."
                                     [An old Lao Fairy-Tale.]
          Once upon a time there were a poor peasant couple, husband
and wife, living in their tiny hut on the edge of the jungle. They
had cleared a patch to grow their small crop of rice, and one day, as
they worked, by chance a great bear came out of the forest, and,
seeing the man and woman, at once rushed to eat them up.
The husband, poor wretch, in a mighty fear, at once ran back to his
hut, and dashing inside, barred the door behind him. But his
wife picked up her husband's knife which he had dropped, and killed
the great bear : and then returned quietly home. When she reached
the little homestead, she called out to her husband to come out of
the hut.   But the husband's fear increased all the more, for he felt




certain that the bear had killed his wife, and he thought it must be
his wife's spirit come to deceive and torment him for his cowardice.
So he called out through a chink in the door : " You are dead, do not
come so close to me ". But his wife answered : " I am not dead, but
I have slain the bear "-. Still he cried out in his fear : " I do not
believe you, you are not a living woman, you are a spirit ". At
length, however, when she had many times denied that she was a
spirit and had implored him to open the door, he was finally
convinced by his wife's importunity ; so he came out of the house,
and accompanied her to their rice-field. When they came there,
and he saw the bear lying dead on the ground, a thought struck him
and he turned to his wife, and said : " If you are asked, who will you
say slew the bear ? ". His wife stoutly answered : "I killed the bear,
and I am now going to the King to tell him what I have done ".
Then her husband replied : " Softly, my dear wife — if you go to the
King, you know, and tell him what you have done, both he and all
the people will say that a woman who can slay a bear must be a
very unpleasant person, and you will get no reward or comfort from
them". With such like craft did he play upon her until he had
persuaded her to agree that he should go to the King and say that
he had slain a great bear in his rice-field. So off he set and, reach-
ing the Palace, told his story before the King. The King was
greatly pleased to hear of his valour, yet a little suspicious withal
— so he sent his servants to enquire into the truth of the matter,
and they, finding the bear dead in the rice-field, came back to the
Palace and reported to the King that the peasant had spoken the
truth. So the King gave the peasant the name of Hān Mee (Val-
iant Bear-slayer) and loaded him with honours and riches : and Hān
Mee took up his abode at the Court and became known as a mighty
          After he had been living there for some little time, it was re-
ported to the King that a large snake of the name of 'Chong Ra-
Ang' had found its way into the palace-well, and that no one dared
to attack it. So the King at once sent for Hān Mee and ordered
him to slay the snake. Hān Mee was entirely at a loss what to do,
but he had to obey the command and as, with fear and trembling, he
began to wind coils of rope round the neck of the well, preparatory to




an attempt to catch the snake in a noose, he fell in. In his extreme
terror he caught hold of the snake by the neck and gripped it so
tightly that he killed it. Then, when he saw that it was dead, he
recovered his composure and, calling out to his fellows above that he
had slain the snake, told them to lower a ladder so that he could get
out of the well. As soon as he had climbed up the ladder, he took
the snake straight to the King and showed him what he had done.
Then the King was mightily pleased and, in admiration of his gal-
lant action, loaded him with fresh honours and gave him the title of
Han Mee Chong Ra-Ang.
          Some four or five days after this incident had occurred, news
was brought to the King that a large crocodile, which lived in a deep
swampy marsh close by, was in the habit of devouring children who
played by the water's edge and was working havoc among the peo-
ple. So the King sent for Han Mee Chong Ra-Ang once again and
gave him orders to go and shoot the crocodile and bring the body
back to him. He might take a boat and six men with him to drag
the body out of the water.

          So Hān Mee Chong Ra-Ang set off with his men, and, when
the party reached the swamp, they saw the crocodile slipping into
the water from the mud to take his daily bath. As soon as he
caught sight of the crocodile, Hān Mee's knees shook with terror
and he went aud hid behind the other men : but they loaded their
guns and shot the beast without any more ado. Then when he saw
that the animal was truly dead, Hān Mee with great boldness seized
a gun and shot it again; and said to the men: "If you are asked ; who
will you say slew the crocodile ?" The six men answered: "We shall
say that we slew the crocodile, and we are going now to inform the
King". Then Hān Mee answered them saying: "You know the King
gave me orders to kill the crocodile; won't you be punished if you
say that you killed it instead ?"

          With such like talk he worked upon their fears until they
agreed to let him say that ho had killed the crocodile. So off they
set with the body and told the King, who was well pleased with
Han Mee and gave him the further title of Hān Mee Chong Ra-Aug




Wang Chorake (The valiant slayer of Bears, Snakes and Crocodiles)
as well as gifts of gold and silver.
          Hān Mee's fame as a cunning and brave warrior now spread
so far abroad that the Prince of a neighbouring country heard of it
and determined to put his cleverness to the test. So having received
permission to pay the King a visit, he loaded his boat with four
boxes and set out. Now the first of these boxes contained silver, the
second box gold, the third box jewels and the fourth fireflies (Hing
Hoi), and Hān Mee's test was to guess what was in each box. But
Hân Mee received news of what was toward, and, diving under the
water, listened to the boatmen as they brought the boxes to land and
heard the Prince tell the contents of each.   He then returned home.
          The Prince was duly received in state by the King and
conducted to the Palace, and at the appointed time Hān Mee was
sent for. The boxes were placed in front of him, and he was ordered
to guess the contents of each.
          Without any delay or difficulty he guessed the contents of
the boxes with silver, gold and jewels in them, but for the life of
him he could not remember what was in the fourth. Long he sat
and pondered, until suddenly he looked up and his eyes lighted on
the wall of the Palace. Through the lattice-work he saw a gleam
of light and knew that it was caused by the fireflies. At once he
turned and said ' the fourth contains fireflies '. So he guessed all
four correctly and was loudly acclaimed by the King and Prince
as a ' diviner ' of the highest class.
          Finally, word was brought to the King that another neigh-
bouring State was raising an army and preparing to attack his
          As this State was accounted a very powerful one, the King was
sore afraid, when he heard that the enemy had actually entered his
country. So he sent for Hān Mee Chong Ra-Ang Wang Chorake
and addressed him thus : " The enemy is at our door : their purpose
is to seize our Kingdom and Person. Our whole trust lies in you,
Hân Mee : if you conduct our defence, all will be well and our




Kingdom will be preserved. Aid us now in our time of need, and
we will give you the half of our Kingdom to 'eat'*. "
          Hān Mee listened attentively to the Royal words and, pro-
mising his assistance, returned to his house. That same night
he crept forth and stealing into the enemy's camp climbed up into
the branch of a tree, where he could overhear the enemy's talk, as
they chatted round the camp-fire. As he listened, he heard the
words : " If we can only conquer Hān Mee, then we need fear no one
else ", but just at that moment, unfortunately for him, the branch
of the tree on which he was lying snapped in two, and he fell head-
long down into the midst of the camp.
          Yet, keeping his presence of mind, he leaped up saying:
" Behold me here, if you want me. But I can mount into the air
or dive into the bowels of the earth, just as I choose". The enemy
in their terror and panic did not stop to listen. They just flung aside
their arms and fled, as hard as they could run, and the Kingdom was
saved. So Hān Mee gathered up all the weapons and brought them
to the King, saying : " I went out to fight the foe, and they fled be-
fore me, leaving all their weapons behind.   Behold, here they are".
          Then the King was glad that he had trusted in Hān Mee, and
gave him half of his Kingdom to 'eat', as he had solemnly promised
to do. Finally, when the King died, he named Hān Mee as his
successor, and Hān Mee became the ruler of the whole Kingdom, and
lived happily ever after.
          This is the end of the tale of ' Hān Mee,' or the " the Valiant Bear-
slayer", as handed down by ancient tradition.




          * The word in the vernacular is 'kin ', literally 'to eat'. It is an
expressive word.




           The Story of "Lazybones", and How he Succeeded in Life.
                                        [An old Lao Fairy-Tale].
          Once upon a time there was a boy who was very lazy. He
refused to do any work at all, but just lived with his father and
mother idling his time away. At last his father and mother could
stand it no longer, so they drove him out of the house and sent him
to live with the Kamnan*.
          The Kamnan agreed to give him board and lodging, but said
to the boy : " In return for this you must look after my buffaloes
for me ". Lazybones said he would do so, but though he ate and
slept at the Kamnan's house every day, he never looked after the
buffaloes at all.
          At length the Kamnan became angry and said : " You are an
idle, lazy fellow and I refuse to keep you any longer — go and live
in the jungle by yourself ". So Lazybones was chafed away by the
Kamnan and went to live in a tiny hut in the jungle all by himself.
          But the Kamnan reported the matter to the King, and when
he had heard the story the King said : " This is a pestilent worthless
rascal — he would be much better dead, but I will try him first
myself before killing him ". So he sent a messenger to Lazybones
with an order that he should bring him the body of a deer on the
morrow, otherwise he would be executed without fail or delay. This
made Lazybones very frightened, so off he set to try and find a
deer. As he journeyed through the forest, he saw the tusk of an
elephant lying on the path, so he picked it up and carried it home.
Then off he set again, and when he had travelled a great distance,
he saw the body of a deer lying before him. So he hoisted it on
to his shoulders and joyfully bore it to the King. The King was
pleased that Lazybones had carried out his commands, and for-
bore to kill him. So Lazybones went back home, but when he
got there, there was nothing for him to eat.   So he went into the


          * The Kamnan is an official in charge of several villages




forest again and picked quantities of green leaves of the " miang "*
tree, which he took and sold in the countryside. By this means he
was able to buy some food, and it seemed such an easy way of living
that he went out every day and gathered leaves for sale. But, to
his astonishment, every day when he came back home from the
market, he found his curry and rice all set ready for him to eat. He
could not understand this at all, and wondered who it was that
prepared his meals for him in such a mysterious way. So he said
to himself : "To-day I will only pretend to go to the market, and
hide and watch who comes into my hut".
          So he hid just outside the hut and, as he lay and watched, he
saw a beautiful girl come out of the ivory tusk, which he had
brought home, and set to work to prepare his curry for him. When
Lazybones saw how beautiful she was, he named her 'Jewel of the
Tusk' on the spot, and there and then ran into the hut and clasped
her in his arms.
          The damsel at once cried out : "What are you going to do to
me ?" Then Lazybones fell at her feet saying : "I thought you would
go back into the tusk again, and I want you to be my wife". The
maiden answered saying : "No, I will not go back into the tusk again :
I will stay with you and become your wife, as you wish". So they
lived together in the forest as husband and wife, but presently the
King was brought news of the beautiful wife that Lazybones had
found, and at once coveted her. So he sent another messenger with
the order that Lazybones should bring him seven blooms of the
'Chang-Tee' * flower, or he would suffer the same fate as awaited him
          Lazybones fell into a panic of terror, for he had never heard
of such a flower and did not know where to find even one such
bloom. He sat all day in a state of gloomy silence : he would not
speak or eat, and when his wife noticed this, she said to him :  "Why


          * Miang is a kind of wild tea, which the peasants chew like the
sailor chews his quid.   It has great sustaining properties.
          * a purely mythical name.




is my husband so sorrowful ? He will not speak or eat. Does his
heart desire something ? If so, speak, and perhaps I can help him".
          Then Lazybones told her the whole story, how the King had
commanded him to find and bring him seven blooms of the 'Chang-
Tee' flower, on pain of instant death if he failed. 'Jewel of the
Tusk' answered him that no one had ever heard of this flower, and
that the only thing to do was for him to go and ask the guardian of
the temple. From the hut to the temple on the mountain was eleven
days' travel. So off he set, as his wife had told him, and meanwhile
the maiden went back into the tusk again to await his return.
          After eleven days and nights' arduous travelling Lazybones
reached the temple and found the guardian, who asked him solemnly :
" What is your business here ? " Then Lazybones answered : " The
King has ordered me to find and bring him seven blooms of the
' Chang-Tee' flower. Do you know where it is to be found?" The
guardian replied " Although I have lived for one hundred years,
yet I have never seen this flower. But go and ask the guardian of
the temple to the north. He is now two hundred years old and will
surely know."
          So off went Lazybones to the second temple, and found the
guardian awaiting him as before. He asked the latter the same ques-
tion, saying: " The King has ordered me to bring him seven blooms
of the ' Chang-Tee ' flower. Do you know where it is to be found ?"
And the guardian replied : " Although I have lived for two hundred
years, yet I have never seen this flower. But go and seek out the
guardian of the temple to the north. He is now three hundred years
old and will surely know".
          So off went Lazybones to the third temple, only to meet with
the same reply to his question from the guardian there, who said:
" Although I have lived for three hundred years yet I have never
seen this flower. But go and seek the guardian of the temple to the
north.    He is now four hundred years old and will surely know.''
          So off went Lazybones on his hopeless quest, only to be given
the same reply once more by the guardian of the fourth temple, who
said:   "Although I have lived for four hundred years, yet I have




never seen this flower. But go and seek the guardian of the
temple to the north. He is now five hundred years old and will
surely know."
          So off went Lazybone, dazed and tired, but with the picture
of his fate still goading him on, to seek out the guardian of the fifth
and last temple. But the guardian, when he heard the question,
shook his head like the others and said " I have lived for five
hundred years and in my garden pools there is every possible kind
of flower. But there is no ' Chang-Tee' bloom among them, and I
have never heard tell of such a flower".
          When he heard these words, a shiver of terror passed through
Lazybones' frame, as he thought of the King's terrible threat.
          So he went out of the temple and sat down on the banks of
a pool near by, gloomily wondering what next he should do.
          As he sat there, by chance he looked up and saw the seven
beautiful daughters of ' Phya In' coming down to the pool to bathe,
and before they went into the water, they removed their wings and
tails and placed them on the bank. When he saw the maidens
safely in the water, Lazybones was struck by an idea, so he gathered
up all the wings and tails and hid them. As soon as the maidens
had finished bathing, they went straight to the spot where they had
placed their wings and tails, but alas found nothing there.
          Nothing at all did they see but Lazybones sitting on the
bank by himself, idly watching them. So guessing that he had
hidden them, they all came up to him and begged that he would
give them back their wings and tails.
          Then Lazybones said: " Yes, I will give them back to you,
but on one condition, that you bring me now seven blooms of the
' Chang-Tee' flower". The maidens begged that he would give
them back their wings and tails first of all, but Lazybones said "No;
if I do, you will fly away — I shall never see my ' Chang-Tee'
blooms". Then the maidens said: " If you don't believe us, take this
bow and quiver of arrows, and whenever you shoot one of these
arrows into the air, we must all descend to earth again".   So Lazy-




bones took the bow and arrows, and the daughters of Phya In, having
received back their wings and tails, flew away up into the sky.
When they had been away for about half an hour, Lazybones grew
anxious, so he took out an arrow and shot it into the air. At once
all seven returned to earth, but said to Lazybones: "It is too early.
We had not yet reached the garden where the 'Chang-Tee' blossoms
grow." Then up they flew again on high but when they had been
lost from sight for an hour, Lazybones once more drew an arrow
from his quiver and shot it into the air. At once the seven maidens
stood before him, saying: "You must not be so impatient: we had not
reached the garden yet". So he let them go again, and this time
waited for hours and hours. At last he could endure it no longer,
so loosed his third arrow. At once the seven daughters of Phya In
appeared, but this time each was holding a blossom of the 'Chang-
Tee' flower in her hand, and when they had presented to Lazybones
all the blooms, they said: "Now give us back our bow and arrows :
our task is done". But Lazybones said: "No, wait until I get home;
then I will give you back the bow and arrows". To this they agreed
and flew away back to Heaven.
          Then Lazybones gathered up his blooms, and his bow and
arrows and set out on his long journey home.
          When be came to the guardian of the temple who was five
hundred years old, the old man greeted him courteously and asked
him "Well, have you found the ' Chang-Tee' blooms.?"
          Lazybones replied : "Yes, and I have been given a very strange
present besides. If you would like to see it, come outside and I
will show it you". So the old man came outside the temple and
Lazybones took an arrow and shot it into the air. At once the
daughters of Phya In appeared and asked him to give them back
their bow and arrows. But Lazybones said: "No, wait till I
reach home".
          When the guardian saw the bow, he admired it very much
and asked Lazybones if he would exchange it for a certain drum in
his possession, saying: "The drum is a magic one, for it can steal
anything, at any time, in any place".




          So Lazybones agreed and made the exchange: but as soon as
he had received the drum, he whispered to it to go and steal the
bow back again. In this way Lazybones obtained possession of
both the drum and the bow, and off he went once more until he
reached the guardian of the temple, who was four hundred years
old. To him, too, he showed the bow and brought the seven maidens
to earth: and the old man admired it and offered a stick in exchange.
The stick was a magic one, for it could beat any person of itself. So
Lazybones exchanged his bow for the stick, and then sent the drum
to steal the bow back again. On he journeyed until he reached the
guardian of the third temple. Here again he showed the bow and
summoned the daughters of Phya In before him : and the old man
admired the bow, and offered a thick rope in exchange. The rope
was a magic one for it could bind any person of itself. So Lazy-
bones exchanged the bow for the rope and then sent the drum to
steal the bow back again.
          Again, with the guardian who was two hundred years old, he
exchanged the bow for a magic pole, which could carry baskets of
itself, and sent the drum to steal the bow.
          And, finally, with the guardian of the first temple, he ex-
changed the bow for a large metal pot full of household goods, and
then sent the drum to steal the bow back again.
          When he had left all the temples behind, he ordered the pole
to carry all his goods, and thus came back happily home, with the
seven blossoms in his hand.
          As soon as his wife saw him she came out of the ivory tusk,
but he, without waiting to embrace her, said : " I have brought back
seven other wives: would you like to see them '. If you will conic
outside, I will shoot an arrow and they will appear".
          When Phya In heard this, he said to his daughters " If Lazy-
bones summons you now, you must take down presents with you, lor
he is going to take you all to wife".
          Then Lazybones shot his arrow, and all the seven maidens

flew to earth, bearing gifts; and Lazybones took thorn as his wives.




          Soon afterwards, Lazybones gathered up his 'Chang-Tee' blos-
soms once more and went to the King and presented them. The
King was perplexed and sore at heart, for he could not divine where
Lazybones had obtained them: and when he heard that Lazybones
had seven other wives, more beautiful than ever, he grew more
angry and more covetous still. So he summoned all his people and
set out to capture and snatch away all the wives from Lazybones'
          But Lazybones had heard of his coming and told all his wives
to hide in the metal pot. So when the King came, he could find no
wives at all. Then Lazybones sent the stick to beat the King, the
rope to bind him and the pole to bear him away as his prisoner.
          So the King confessed himself beaten, and gave up his King-
dom to Lazybones to ' eat '.
          Thus Lazybones became King and lived happily ever after
with his eight wives.
          This is the end of the tale of " Lazybones," as handed down by
ancient tradition.




                    The Story of Utara, and the Rich Man's two wives.
                                            (An old Lao Fairy-Tale).

          Once upon a time there was a rich man, who had two
wives.   The 'mia noi'* was a ghoul ; the 'mia luang' was not.
          One day the rich man decided that he would like to fish in
the lake near by. So he said to his wives : " Tomorrow we will take
the boat and go fishing, Each of you will take a fishing basket
with you".
          So they set out on the morrow, and the 'mia noi' sat in the
bow of the boat while the ' mia luang ' sat in the stern. The
husband sat between them and fished.
          Before they started out, the rich man promised that he would
share the fish he caught equally between both of his wives, and
presently their baskets were overflowing. The greedy 'mia noi' soon
devoured all the fish in her basket, so that it was empty, but the
'mia luang' ate none, so that her basket remained full. Then the
cunning 'mia noi' said to the 'mia luang': "I am tired of this seat,
be good enough to change places with me and let me sit in
the stern".
          Not knowing that the 'mia noi' had eaten all her fish or that
she was a ghoul, the 'mia luang' agreed to exchange places, and
about this time dusk began to fall. So the husband said to his
wives: "It is nearly dark now; we had better go back home. But
before we go, bring me your baskets, so that I may see if the catch
has been small or large".
          So each produced her basket for him to see. Of course, the
'mia noi's' basket was full, while in the 'mia luang's' basket there
were no fish at all, not one single little one.
          Then the husband grew very angry and said to the 'mia
luang' :   "You are a ghoul".   But his wife stoutly denied it, and poin-


          * Mia noi=lesser wife        Mia luang= principal wife




ting to the 'mia noi', said : "She is the ghoul, your lesser wife, for
she persuaded me to change her basket with mine".
          This the rich man refused to believe, and lifting an oar killed
the 'mia luang' by cutting off her head with one blow. The 'mia
luang' and her basket were thrown into the lake, and the husband
and the ' mia noi ' then returned home.
          Now each of the wives of the rich man had a daughter. The
' mia luang's ' daughter was called Nang Utara, while the other's
name was Nang Kham ; and as the rich man with the ' mia noi '
reached the house, Utara came running out to meet them ; but, when
she saw that the ' mia luang ' was missing, she cried out : " Where is
my mother—what have you done with her ? " Her father answered
very shortly : " I discovered that your mother was a ghoul — you
little wretch — so I have cut off her head and thrown her into the
lake ". At that Utara burst out sobbing and ran away to hide. But
the ' mia noi ' was very jealous of Utara; and sent her every day to
look after the buffaloes by the lake.
          Now in her next reincarnation the ' mia luang ' was born as
a tortoise with a golden shell, and one day, as her daughter was
weeping bitterly by the lake and calling out for her mother, she
came out of the water in human form and told her the whole story
of how badly she had been treated by the ' mia noi.' After this,
every day the mother came out of the water and held converse with
her daughter, saying : " I am innocent of all offence — they killed
ine out of spite ".
          It was not long before the ' mia noi ' found out that the ' mia
luang ' had been re-born as a tortoise with a golden shell, and, as soon
as she knew it, she sought means to kill her.
          So she said to her husband : " I don't feel very well — if
only I can get a tortoise out of the lake to eat, I shall recover ".
          Her husband gladly assented and sent a servant to catch a
tortoise in the lake ; but Utara heard of the plan in good time, so
when she went to tend her cattle, she cried out to her mother : " The
'mia noi' is anxious to kill you and is sending a servant to catch




you : if he searches for you by the banks of the lake, hurry off into
the middle, and if he searches for you in the middle, hide yourself
by the banks ". The ' mia luang ' listened to her daughter's advice,
and when the servant came to catch her, she escaped from him every
          Then the ' mia noi' grew angry and said : "I am sure it is
Utara's fault. She still sees her mother every day, and she is warn-
ing her against us". So when Utara had gone to look after the
cattle one day, the ' mia noi' sent a servant to her saying: "You
must catch the tortoise with the golden shell and bring it to me: if
you don't, I will surely kill you, vile wretch that you are".
          At that Utara became ashen pale, for she was afraid of Death :
so she went to the side of the lake and prayed to her mother that
she would kindly die and so save her from a painful death. Her
mother agreed and allowed Utara to seize and take her to the ' mia
noi'. When the ' mia noi' saw her approach, she cried out: "Have
you killed the tortoise ? Well, put it into boiling water, and prepare
a curry for me". Utara obeyed with a leaden heart, and then went
out again to her cattle and sobbed aloud. As she was sobbing, a
duck passed by and said : "What is the matter with you, maiden ?".
So Utara told the duck what had happened and begged it, if a
chance occurred, to gather up and keep the bones of the tortoise for
          The duck promised to do so, and when the tortoise had been
eaten, gathered up its bones and gave them to the house-dog to pre-
serve. Presently Utara came back to the house and asked the duck
where the bones were. The duck answered : "They are with the dog
—he has kept them for you". So she went to the dog and received
the bones and buried them near a tall tree. In due time the bones
sprang up from the ground in the shape of a small tree with leaves
of silver and gold. It was, of course, a magic tree and could not be
pulled up by the roots. When the rich man saw it, he coveted it
and tried to pull it up. But he could not; so he sent for all the
neighbouring villagers, and they also tried and failed. Presently
Utara came back home from tending her cattle, so her father sent for




her to pull up the tree. At once the roots gave way, and the tree
came out of the ground, but as soon as Utara had pulled it up, Phya
In flew down to earth, and, clasping both her and the tree in his
arms, bore them off to Heaven, there to take Utara to be his wife.
          Utara remained with Phya In and bore him two children,
while the tree grew with them, too. But the ' mia noi ', when she
discovered that Utara was the wife of Phya In, was seized with
jealousy and desired that her daughter should become his wife
instead. So she sent a servant with a message to Phya In's wife
saying : " Your father is ill and would be very pleased if you would
pay him a visit ". Her intention was, of course, to kill Utara by
some means or other. To this Phya In consented, and his wife came
down to earth to visit her father. Then the ' mia noi ' dug a deep
trench and laid a broken plank across it as a bridge : in the trench
she put a large cauldron full of boiling water. When Utara arrived
t mia noi ' met her at the foot of the bridge and invited her to take off
her god-like attributes1, so that they might meet as mortals. All
unsuspecting, Utara did as she was asked, and then walked forward
onto the bridge. But the bridge gave way beneath her weight and
she fell into the cauldron of boiling water and was killed. The ' mia
noi ' quickly gathered up Utara's wings and tail and gave them
to Nang Kham, her own daughter, and told her to fly up to Heaven
to meet Phya In. But when Phya In saw her, he became suspi-
cious and took Nang Kham to his children. They at once cried
out : " This is not our mother — she is not beautiful, like our mother
was." Then Phya In, to test her once more, ordered Nang Kham to
give the children milk from her breasts. But when the children
tasted it, they cried out again : " It is sour, this is not our mother —
she is so ugly — this is not Utara ". At last Phya In went out and
looked at the little tree and lo, it was withering away. Then he
knew for certain that Nang Kham was not his true wife : so he slew
her and put her into a bamboo sheath and sent her as a present to
the rich man to eat.


          * These would be 'wings and tails' (cf. Lazybones).




          When the mia noi saw the bamboo sheath, she said to her
husband: "That vile wretch, Utara, lived with Phya In for many years
but she never sent us a single gift. But now that Nang Kham is his
wife, she sends us a present at once". She did not know. So they
fell to, but when the sheath was opened, and they saw the hands, the
head, and the feet; then they realised that their child had been
killed by Phya In, and the shock was so great that the 'mia noi'
became mad. Shortly afterwards they both died in agony of mind
and body.
          But Utara after her death was born again as a human, and
came out of an orange tree in the garden of an old couple. She grew
up to be a very beautiful maiden, and the old man and his wife
guarded her carefully. Presently Phya In, who was searching for
his wife, learnt that she had been born again in an orange-tree in
the old couple's garden, so he came to earth in mortal form, and
mounting on an elephant, rode up to the garden where the couple
lived. When he arrived he begged for a spoonful of water to drink;
so the old men drew some water and gave him to drink; but Phya
In declined to take it and said : " Let your daughter come and draw
the water for me ; then I will drink". So the old man sent for the
beautiful maiden, who drew the water for Phya In; but as soon as
he had drunk, he seized the maiden by the waist, lifted her on to his
elephant and carried her off to Heaven. When he arrived, he showed
the maiden to his children and they cried out at once: " This is our
mother, this is Utara, give us our milk from your breasts". So
Utara his wife was restored to Phya In, and they all lived happily
ever afterwards.
          This is the end of the tale of Utara, and the Rich Man's two wives,
as handed down by ancient tradition.
          This also concludes my paper to-night, and it only remains
for me to thank you, one and all, for your presence here and for
listening with so much attention to what are just fairy-tales. Yet
we are told that " dreams are such stuff as we are made on", and
fairy-tales are but dreams.




          ( The following are the Originals in Siamese, as written down
From memory by the story-teller of the six fairy-tales, of which
The translation appears in the preceding Paper).




                                     เรื่อง ปี ๑๒ ปี แล ตัว ที่ พึ่ง

          เดิม มี พระยา คน หนึ่ง เปน หน่อ เทวดา กับ ภรรยา   เกิด บุตร์

ด้วย กัน ๑๒ คน เปน หญิง ทั้ง หมด คน ที่ หนึ่ง เกิด มา พระยา คน นั้น ก็ ทำ

รูป หนู ให้ เล่น เรียก ว่า พึ่ง หนู แล ปี เรียก ว่า ปี ใจ้ ( ชวด ) หนู นั้น ต่อ

มา ก็ มี จิตร์ ขึ้น  แล คน ที่ ๒ เกิด มา ก็ ทำ รูป ที่ พึ่ง ให้ เหมือน กัน ก็

มี จิตร์   ก็ มี จิตร์ ขึ้น ทุก ๆ คน จน ตลอด ๑๒ คน  ต่อ มา พระยา คน นั้น

ก็ ขึ้น ไป บน อากาศ พอ ขึ้น ไป ได้ สัก หน่อย ก็ ถูก ลมกรด พัด เอา คอขาด

ไป ตก อยู่ ที่ เมืองลาว พุงขาว  แล้ว ลาว พุงขาว ก็ ส่ง ข่าว มา ว่า มี คน ๆ

หนึ่ง หัว ขาด มา ตก อยู่ ที่ เมือง นี้  ส่ง ไป ทุก แห่ง คน ที่ ต่าง ๆ ไป ดู ก็ 

ไม่ รู้ จัก   ครั้น ต่อ มา รู้ ถึง บุตรี ๑๒ คน   ก็ พา กัน ไป ดู   พอ เห็น ก็ รู้

ว่า เปน หัว ของ พ่อ ตัว ก็ พา กัน เอา มา  แล้ว บุตร์ ทั้ง สิบสอง คน นี้ ก็ ตก

ลง เปลี่ยน เวร กัน เฝ้า หัว พ่อ คน ละ ๑ ปี ต่อ ๆ มา จน บัด นี้ พอ ลูก ๑๒

คน นี้ เปลี่ยน กัน ครั้งไร   มนุษย์ ก็ เรียก กัน วัน สังขาร ร่อง    แล ปี ใหม่

แล้ว   หัว นั้น แหละ เขา เรียก ว่า สังขาร  เมีย ของ หัว นั้น เขา เรียก ว่า ย่า

สังขาร  ที่ ว่า สังขาร นั้น ได้ ทราบ ว่า คริศเตียน เขา เรียก กัน ว่า พรหม ที่

ตั้ง ปี แรก เหมือน กับ สังขาร นี้ แล้ว    ที่ เมืองลาว นี้ เขา ตั้ง ปี ที แรก แล

ปี เหล่า นี้    ต่อ มา เดี๋ยว นี้    ถ้า มนุษย์ คน ใด เกิด ปี ใจ้ ก็ เรียก ว่า พึ่ง

หนู เหมือน กัน   ถ้า เกิด ปี เป้า ก็ เรียก เหมือน กัน ต่อ ๆ ไป.




          ตาม นิยาย นี้ มี ผู้ เฒ่า บาง คน ได้ บอก ไว้ ใน ใบลาน  แต่ พระยา

คน นั้น ไม่ รู้ จัก ชื่อ   ต่อ มา ก็ รู้ ว่า เขา เรียก กัน ว่า ปู่ สังขาร ย่า สังขาร

เท่า นั้น.


               นิทานเรื่อง พระอาทิตย์ พระจันทร์ แล ราหู ของลาวโบราณ
          เดิม พระอาทิตย์ พระจันทร์ เปน สัตรี ๒ คน พี่น้อง  แล ราหู เปน บ่าว

มี วัด แห่ง หนึ่ง  ที่ ประชาชน ทั้ง หลาย พา กัน ไป ประชุม ทำ บุญ กัน มาก

เสมอ วัน หนึ่ง พระอาทิตย์ กับ พระจันทร์ ก็ พา กัน ไป จะ ทำ บุญ แต่ ครั้น

ไป ถึง วัด ก็ ลืม หม้อแกง แล ป้าก ( ซ้อน ทำ ด้วย ไม้ ) เสีย   จึง ใช้ ให้

ราหู กลับ มา เอา ที่ บ้าน ราหู ก็ มา  ครั้น ไป ถึง วัด ราหู ก็ เอา ไป แต่ หม้อ

แกง ลืม ป้าก ( ช้อน ทำ ด้วย ไม้ ) เสีย     จึง เอา แต่ หม้อแกง ไป ให้ พระ

อาทิตย์ พระจันทร์ ๆ ก็ ถาม ว่า  ป้าก อยู่ ที่ ไหน เหตุใด จึง ไม่ เอา มา  ราหู

ก็ บอก ว่า ลืม ไป    พระอาทิตย์ พระจันทร์ ก็ ใช้ ให้ ราหู กลับ มา บ้าน เอา

ป้าก ( ช้อน ทำ ด้วย ไม้ ) อีก   ครั้น ราหู ได้ ป้าก แล้ว ก็ เอา ไป ให้ พระอา

ทิตย์ พระจันทร์ ที่ วัด  พระอาทิตย์ ก็ เอา ป้าก ( ช้อน ทำ ด้วย ไม้ ) ต่อย หัว

ราหู ต่อ หน้า ที่ ประชุมชน  ครั้น พระอาทิตย์ ต่อย แล้ว พระจันทร์ ผู้ น้อง ก็

ต่อย บ้าง   ราหู มี ความ โกรธ แล อาย มาก     ไม่ รู้ จะ แก้ แค้น อย่าง ไร

เพราะ เวลา นั้น ราหู ยัง เปน มนุษย์ อยู่ จึงได้ แต่ อธิษฐาน ในใจ ว่า มนุษย์

สอง คน นี้ ตี ข้า ต่อ หน้า ที่ ประชุมชน  ชาติหน้า ขอ ให้ ไป เกิด เปน ดัง นี้

ผู้ พี่ ขอ ให้ ไป เกิด เปน พระอาทิตย์   ผู้ เปน น้อง ขอ ให้ ไป เกิด เปน พระ




จันทร์  ส่วน ข้า ขอ ให้ ไป เปน ราหู      ข้า จะ ขอ แก้ แค้น พี่ น้อง ทั้ง

สอง นี้ ที่ ได้ กระทำ ให้ ข้า ได้ อาย ต่อ หน้า ที่ ประชุมชน ต่อ มา เมื่อ มนุษย์ 

ทั้ง สาม ตาย ไป  ผู้ พี่ ก็ ไป เกิด เปน พระอาทิตย์   ผู้ น้อง ก็ ไป เกิด เปน

พระจันทร์   บ่าว ก็ ไป เกิด เปน ราหู ที่ เขาเมรุ ที่ พระอาทิตย์ พระจันทร์ อยู่

ถึง แม้ ราหู จะ เดิน ได้ อย่าง พระอาทิตย์ พระจันทร์ ก็ จริง  แต่ เดิน เอา กำ

หนดเวลา ไม่ได้ เวลา คน เอา ของ ถวาย พระอาทิตย์ ราหู ก็ เอามือ บัง ไว้ เพื่อ

ให้ อาย แก่ โลก     พอ บัง อยู่ มนุษย์ ทั้ง หลาย ก็ ดี กลอง ฆ้อง ก๋องแก๋ง

เพื่อ ให้ ราหู หนี ไป.
                     ( จบ เรื่อง พระอาทิตย์ พระจันทร์ ราหู เท่า นี้ )


                                  นิทาน เรื่อง แม่ไก่ กับ ลูกไก่
          มี สอง คน ผัว เมีย   อยู่ เฝ้า สวน อุทยาน แห่ง หนึ่ง  วัน หนึ่ง พระ

อินทร์ จำแลง พระองค์ เปน พระ ภิกษุสงฆ์ มา บิณฑบาต  ที่ สวน อุทยาน ซึ่ง

สอง ผัว เมีย ดู แล อยู่ แล ขอ พัก อาศรัย นอน ด้วย สอง คน ผัว เมีย ก็ 

อนุญาต ให้ พัก   แล ต่าง ก็ ปฤกษา กัน ว่า   วัน พรุ่ง นี้ จะ ได้ อะไร มา

ถวาย ให้ พระ ฉัน เช้า ฝ่าย เมีย ก็ ว่า  แม่ไก่ ของ เรา มี อยู่ ตัว หนึ่ง  แล

ลูกไก่ อีก ๖ ตัว  แต่ ส่วน ลูก ยัง เล็ก นัก  เอา ตัว แม่ มา ฆ่า แกง ถวาย

พระ ฉัน พรุ่ง นี้  แต่ผัว ค้าน ว่า ไม่ ควร เพราะ เวทนา ลูก มัน เมีย ก็ เถียง

ว่า ถ้า ท่าน ไม่ เห็น ด้วย ฉัน จะ แกง เอง ไม่ ต้อง เกี่ยว ข้อง กับ ท่าน  ส่วน

แม่ ไก่ เมื่อ ได้ ยิน ก็ ร้องไห้ แล สั่ง ลูก ว่า  ลูก เอ๋ย พา กัน อยู่ จง ดี เถิด




วัน พรุ่ง นี้ แม่ จะ ต้อง ไป เปน อาหาร  เขา จะ ฆ่า แม่ แกง ถวาย พระ ฉัน

ลูก ไก่ ทั้ง หมด เมื่อ ได้ ฟัง แม่ ว่า   ก็ ร้องไห้ พลาง ตอบ ว่า  ถ้า แม่ ตาย

ไป แล้ว ลูก จะ ได้ ใคร เปน ผู้ พา ไป หา อาหาร กิน เล่า  ถ้า แม่ ตาย ข้า

ทั้ง หมด ก็ ยอม ตาย ด้วย  พอ ไก่ น้อย ว่า เท่า นี้ แล้ว ต่าง ก็ นิ่ง ไป ครั้น

ถึง เวลา เช้า วัน รุ่ง ขึ้น   เมีย คน เฝ้า สวน อุทยาน ก็ เข้าไป ใต้ ถุน ที่ ไก่

นอน   แล จับ เอา แม่ ไก่ มา ฆ่า  ถอน ขน แล้ว ก็ เอา มา เผา ไฟ   ส่วน

ลูก ไก่ ทั้ง หก ตัว เมื่อ เห็น เช่น นั้น   ก็ พา กัน วิ่ง เข้า กอง ไฟ ตาย ตาม

แม่ ไป รวม เปน เจ็ด ตัว  สอง คน ผัว เมีย เมื่อ เห็น เหตุ เช่น นั้น  ก็ เลย

ไม่ กิน เนื้อ ไก่ เลย   เอา ถวาย ให้ พระ ฉัน ทั้ง หมด  ส่วน พระอินทร์ ซึ่ง

แปลง มา    เมื่อ ฉัน ไก่ เสร็จ แล้ว ก็ เหาะ ขึ้น ไป บน อากาศ เสีย   ส่วน

สอง คน ผัว เมีย  เมื่อ ตายไป ก็ ไป เกิด เปน เทวบุตร์ อยู่ บน อากาศ เพราะ

ไม่ ได้ กิน เนื้อ ไก่ เลย   ส่วน ลูก ไก่ ก็ ไป เกิด เปน ดาว อยู่ บน อากาศ

ตาม ที่ เรา ได้ เห็น อยู่ ด้วย กัน ทุกวัน นี้.

               ( นิทาน เรื่อง ไก่ น้อย ตาม ที่ คน โบราณ เล่า มี เท่า นี้ )


          เดิม มี ผัว เมีย สอง คน ไป ทำ นา อยู่ ใน ป่า   วัน หนึ่ง มี หมี ใหญ่

ตัวหนึ่งวิ่ง ตรง มา ที่ ผัวๆ ของ หญิง นั้นมี ความกลัวก็ วิ่ง หนีไป บ้าน แล รีบ

ปิด ประตู เสีย   ส่วน เมีย เปน คน กล้าได้ ต่อ สู้ กับ หมี แล ฆ่า หมี ตาย

ครั้น แล้วก็ กลับ มาบ้าน แล ร้องเรียก ให้ผัว เปิด ประตู รับ  ผัว ได้ยิน เสียง




เมีย เข้า ใจ ว่า เมีย ถูก หมี กัด ตาย แล้ว กลาย เปน ผี มา หลอก ก็ ไม่ กล้า

เปิด ประตู   แล ยัง ร้อง บอก ออก ไป ว่า เจ้า ตาย ไป แล้ว ก็ อย่า มา รบ

กวน เรา เลย   เมีย ก็ ชี้ แจง ให้ ฟัง ว่า ตัว ได้ ฆ่า หมี ตาย แล้ว   ผัว ก็ ยัง

ไม่ เชื่อ จน เมีย เตือน หนัก เข้า จึง เปิด ประตู ออก มา   เมีย จึง พา ผัว ไป

ดู ศพ หมี    ฝ่าย ผัว เมื่อ เห็น หมี ตาย จริง ก็ พูด กับ เมีย ว่า    หมี ใหญ่

ตัว นี้ เจ้า จะ ว่า ใคร เปน ผู้ ฆ่า ตาย    เมีย ตอบ ว่า ข้า เปน ผู้ ฆ่า เอง แล

ข้า จะ รีบไป บอก เจ้าเมือง ให้ ท่าน ทราบ    ผัว ไม่ ยอม เถียง ว่า เจ้า เปน

หญิง ไป บอก ว่า ฆ่า หมี ใหญ่ ตัว นี้ ตาย ใคร เขา จะ เชื่อ   จง ไป บอก ว่า

ข้า ฆ่า ตาย เถิด        ถ้า เจ้า ไม่ บอก อย่าง นั้น ใคร ๆ เขา ก็ ต้อง ว่า เจ้า

เปน คน โกหก  และ ค่อย พูด เอาใจ เมีย ต่าง ๆ เมีย ก็ ยอม    แล ผัว ก็

รีบไป บอก เจ้าเมือง ว่า มัน เปน ผู้ ฆ่า หมี ตาย ที่ ไร่ ตัว หนึ่ง      เจ้า เมือง

ได้ ทราบ เช่น นั้น ก็ ใช้ ให้ คน มา ดู    เมื่อ คน ใช้ กลับ ไป บอก ว่า มี หมี

ตาย อยู่ ตัว หนึ่ง จริง พระยา เจ้าเมือง ก็ ดีใจ แล ตั้งให้ อ้ายคน นั้น เปน หาญ

หมี  ต่อ มา เจ้าเมือง ก็ เลี้ยง ดู อ้าย คน นั้น แล ให้ เงิน ทอง แก่ มัน เพราะ

เห็น ว่า มัน เปน คน กล้า หาญ แล แข็งแรง ดี    ครั้น ต่อ มา มี งู จงระอาง

ใหญ่ ตัว หนึ่ง อยู่ ใน บ่อ ใคร จะ จับ ขึ้น มา ก็ ไม่ ได้     พระยา เจ้าเมือง

จึง ให้ คน ไป เรียก อ้าย คน นั้น มา     มัน รู้ เรื่อง ก็ กลุ้ม ใจ     ไม่ รู้ ว่า

จะ ทำ อย่าง ไร     เพราะ ตัว ไม่ เคย เปน คน กล้า      แต่ จำ ใจ ต้อง

ทำ      มัน เอา เชือก ทำ เปน บ่วง เข้า ที่ ปาก บ่อ แล้ว ค่อย ๆ หย่อน คล้อง

คอ งู ได้   แล คน ข้าง บน ก็ ช่วย กัน ลาก เอา ขึ้น ไป แล้ว เอา ไป ให้ เจ้า

เมือง  เจ้า เมือง ชมเชย อ้าย นั่น มาก แล เลื่อน ให้ เปน   หาญหมี จงระอาง

ต่อ มา อีก สัก ๔-๕ วัน มี จรเข้ ตัว หนึ่ง อยู่ ใน วัง หนอง ลึก   เคย กิน คน




เสมอ  จน มี คน มา ร้อง เรียน ต่อ ท่าน เจ้าเมือง ว่า  จรเข้ ตัว นั้น ดุ มาก

เอา คน ไป กิน เสมอ  เจ้าเมือง ก็ ใช้ ให้   หาญหมี จงระอาง ไป จับ     แล

ให้ เรือ ลำ หนึ่ง กับ คน ไป ช่วย ๖ คน     ขณะ เมื่อ เรือ ไป ถึง    จรเข้ ตัว

นั้น กำลัง เล่น น้ำ อยู่   หาญหมี จงระอาง เห็น ดัง นั้น ก็ มี ความ กลัว เปน

กำลัง จึง แอบ ไป ยืน อยู่ ข้าง หลัง คน ทั้ง หลาย   ส่วน พวก ที่ ไป ด้วย เมื่อ

เห็น จรเข้า ก็ เอา ปืน ช่วย กัน ยิง จรเข้ ตาย    หาญหมี จงระอาง เมื่อ เห็น

จรเข้ ตาย แล้ว   ก็ วิ่ง ไป หัว เรือ มา ปืน ยิง จรเข้ อีก   แล้ว ก็ ว่า ตัว ยิง

ตาย    พวก ๖ คน ก็ ว่า พวก ข้า ยิง ตาย ต่าง หาก ข้า จะ ไป บอก เจ้าเมือง

หาญหมี จงระอาง จึง ขู่ ว่า     เจ้าเมือง เปน ผู้ใช้ให้ ข้า เปน หัว หน้า มา ข้า

จะ ไป กล่าว โทษ เจ้า กับ เจ้าเมือง   พวก เหล่า นั้น ได้ ฟัง ก็ กลัว  จึง ยอม

ให้ ว่า หาญหมี จงระอาง เปน ผู้ ฆ่า   แล้ว ก็ พา กัน ไป บอก เจ้าเมือง ๆ ได้

ฟัง ก็ มี ความ ยินดี จึง ตั้ง เปน    หาญหมี จงระอาง วัง จรเข้    แล ให้ เงิน

ให้ ทอง เปน อัน มาก      ครั้น ต่อ มา มี เจ้าเมือง แห่ง หนึ่ง ให้ คน ใช้ เอา

หีบ ใส่   เครื่อง เงิน ๑ หีบ  ทองคำ ๑ หีบ  แก้ว ๑ หีบ  หิ่งห้อย ๑ หีบ    ใส่

เรือ สำเภา มา  เผอิญ หาญหมี กำลัง อาบ น้ำ อยู่ ได้ ยิน พวก กลาสี พูด กัน

ถึง หีบ ใส่ ของ เหล่า นี้ ก็ จำ ไว้ แล รีบ กลับ มา บ้าน  ครั้น รุ่ง ขึ้น เจ้าเมือง

ให้ คน ใช้ มา ตาม ก็ เข้า ไป หา    เจ้า เมือง จึง บอก ว่า  เจ้า เมือง ๆ โน้น

เขา ให้ ทาย ว่า ใน หีบ เหล่า นี้ มี อะไร บ้าง     ถ้า ทาย ถูก ใบ ไหน เขา จะ

ให้ ใบ นั้น หาญหมี ก็ ทาย ตาม ที่ ได้ ยิน มา   แต่ ครั้น ถึง ใบ ที่ มี หิ่งห้อย

ก็ ลืม เสีย     นึก อยู่ เปน นาน ก็ นึก ไม่ ออก     ครั้น เดิน นึก ไป นึก มา

นัยตา ไป โดน ข้า ฝา เข้า ก็ เกิด เปน แสง แพรว นัยตา      จึง นึก ออก ว่า

หิ่งห้อย    เลย ได้ ทั้ง ๔ หีบ   พระยา เจ้าเมือง มี ความ ยิน ดี เปน อัน มาก




ชมเชย ว่า เปน ผู้ มี ความ รู้ ดี  ทาย อะไร ก็ แม่นยำ   ต่อ มา มี เมือง แห่ง

หนึ่ง ยก กองทัพ มา จะ รบ เอา บ้านเมือง ที่ หาญหมี จงระอาง วัง จรเข้ อาศรัย

อยู่  เจ้าเมือง มี ความ กลัว มาก     จึง ให้ คน ใช้ ไป เรียก หาญหมี จงระ

อาง วัง จรเข้ มา  แล บอก ว่า ข้าศึก ยก มา ประชิด ติด พระนคร แล จะ ยก

เข้า รบ เรา ใน วัน พรุ่ง นี้     เจ้า จง ไป เตรียม ต่อสู้ ข้าศึก ให้ จง ดี     ถ้า

เรา ชนะ จะ ยก บ้าน เมือง ให้ เจ้า ครอบครอง ครึ่ง หนึ่ง   หาญหมี จงระอาง 

วัง จรเข้ ก็ รับ คำ แล้ว ลา กลับ บ้าน    ก็ ขึ้น ไป อยู่ บน กิ่งไม้ ต้น หนึ่ง ที่

ตรง กลาง พวก ข้าศึก   ได้ ยิน เสียง พวก ข้าศึก ปฤกษา กัน ว่า     เดี๋ยว นี้

เรา กลัว แต่ หาญหมี จงระอาง วัง จรเข้ เท่า นั้น นอก จาก นั้น เรา ไม่ กลัว ใคร

เลย   พอ ข้าศึก ว่า เท่า นั้น       กิ่ง ไม้ ที่ หาญหมี ขึ้น ไป นั่ง ก็ หัก ลง มา

หาญหมี ตก ลง กลาง พวก ข้าศึก  แล้ว แกล้ง ขู่ ว่า  กู นี้ แหละ ชื่อ หาญหมี

จงระอาง วัง จรเข้ ดำดิน ก็ ได้   เหาะ เหิน เดิน อากาศ ก็ ได้    พวก ข้าศึก

ได้ ฟัง ดัง นั้น ก็ ตก ใจ ต่าง ก็ พา กัน วิ่ง หนี ทิ้ง เครื่อง อาวุธ ยุทธภัณฑ์ ไว้

ทั้ง หมด    หาญหมี จงระอาง วัง จรเข้ ก็ เก็บ เอา มา ให้ เจ้า เมือง  บอก ว่า

ออกไป รบ ข้าศึก หนี ไป แล้ว ได้ เครื่อง อาวุธ มา หมด แล้ว      พระยา

เจ้าเมือง มี ความ ยินดี มาก  ก็ ยก เมือง ให้ หาญหมี จงระอาง ครึ่ง หนึ่ง ตาม

ที่ ได้ สัญญา ไว้ แต่ แรก  ต่อ มา เมื่อ เจ้าเมือง องค์ นั้น ถึง แก่กรรม  หาญ

หมี จงระอาง ก็ ได้ ครอบ ครอง เมือง ทั้ง หมด.
                          ( นิยาย โบราณ เรื่อง หาญหมี จบ แต่ เท่า นี้ )




                                    นิทาน เรื่อง คน เกียจ คร้าน
           เดิม มี ชาย เกียจ คร้าน คน หนึ่ง      งาน การ อะไร ไม่ ทำ ทั้ง

นั้น จน พ่อ แม่ เห็น ว่า จะ เลี้ยง ไม่ ได้ ดี จึง ไล่ ให้ ไป อยู่ กับ กำนัน

กำนัน ก็ รับ เลี้ยง แล สั่ง ให้ เลี้ยง ควาย ทุก ๆ วัน      อ้าย เกียจ คร้าน เมื่อ กิน

เข้า แล้ว ก็ ไม่ ไป เลี้ยง ควาย ให้ เขา        กำนัน ไม่ ชอบ ก็ ไล่ ให้ ไป อยู่

ใน ป่า แล ว่า เอง เปน คน เกียจ คร้านมาก ข้า ไม่ เลี้ยง เอง อีก ต่อ ไป   ต่อ

มา อ้าย เกียจ คร้าน ก็ ต้อง ไป อยู่ ที่ กระท่อม แห่ง หนึ่ง ใน ป่า คน เดียว

ความ ทราบ ถึง เจ้า เมือง ๆ จึง คิด ว่า อ้าย คน นี้ เสีย คน จะ ต้อง ฆ่า เสีย

จึง ใช้ ให้ คน ไป บอก อ้าย คน เกียจ คร้าน ว่า     วัน พรุ่ง นี้ ให้ หา เนื้อ อี

เก้ง มา ให้ ๑ ตัว ถ้า ไม่ ได้ จะ ฆ่า เสีย       อ้าย เกียจ คร้าน มี ความ กลัว

มาก จึง เที่ยว เดิน หา ไป ตาม ป่า     พอ เดิน ไป ได้ หน่อย ก็ พบ งา ช้าง

งา หนึ่ง วาง อยู่ ที่ ถนน   อ้าย คน เกียจ คร้าน ก็ แบก งา ช้าง มา ไว้ ที่ บ้าน

แล้ว ก็ รีบ กลับ ไป อีก    ครั้น เดิน ต่อ มา สัก หน่อย ก็ พบ อีเก้ง ตัว หนึ่ง

นอน ตาย อยู่ ที่ ข้าง ถนน      มัน จึง ชำแหละ เอา เนื้อ มา ให้ เจ้า เมือง ๆ

ก็ ยก โทษ ให้ ไม่ ฆ่า     อ้าย คน เกียจ คร้าน กลับ มา ถึง บ้าน จึง คิด ได้

ว่า ไม่ มี อะไร จะ กิน     จึง กลับ ออก ไป ป่า เที่ยว เก็บ ผัก หญ้า มา ขาย

แล ซื้อ ของ กิน     ครั้น กลับ มา ถึง บ้าน ก็ เห็น มี สำรับ กับ เข้า วาง อยู่ 

พร้อม เปน ดัง นี้ ทุก วัน    มัน จึง คิด สงสัย ว่า ใคร เปน ผู้ มา ทำ กับ เข้า

ให้ เช่น นี้      วัน นี้ เรา จะ ต้อง คอย ดู ว่า เปน ใคร     สัก ครู่ ก็ แล เห็น

สัตรี ผู้ หนึ่ง ชื่อ นาง         ออก มา จาก งา ช้าง มา ทำ กับ เข้า        อ้าย

เกียจ คร้าน แล เห็น นาง งาม ก็ วิ่ง ออก จาก ที่ ซ่อน ตรง เข้า กอด ปล้ำ นาง




นั้น  นางเห็น เช่น นั้น ก็ บอก ว่า นาง ไม่ ไป ไหนดอก นาง จะ ยอม เปน เมีย

อ้าย เกียจ คร้าน ก็ บอก ว่า ไม่ ยอม ปล่อย   เพราะ กลัว นาง จะ หนี เข้า งา

ช้างเสีย     นาง ก็ ตอบ ว่า นาง ไม่ เข้า ไป แล้ว จะ ยอม อยู่ กับ อ้าย (แก)

ต่อ มา สอง คน นี้ ก็ อยู่ กิน เปน สามี ภรรยา กัน     ฝ่าย พระยา เจ้า เมือง

ครั้น รู้ ว่า เมีย อ้าย เกียจ คร้าน สวย ก็ อยาก จะ ได้    จึง เรียก คน ใช้ มา

สั่ง ว่า เองไป บอก อ้าย เกียจคร้าน ว่า   ข้า ให้ หา ดอก ช่างตี่ ให้ ข้า ๗ ดอก

ถ้า หา ไม่ได้ จะ ฆ่า เสีย   คน ใช้ ก็ มา บอก อ้าย เกียจคร้าน ตาม ที่ พระยา

เจ้า เมือง สั่ง    อ้าย เกียจคร้าน เมื่อ ได้ ฟัง ดัง นั้น ก็ ไม่ รู้ จะ ทำ อย่าง ไร

ได้ แต่ นั่ง เศร้า โศรก อยู่ ทุก วัน   เมีย เห็น ดัง นั้น จึง ถามว่า เจ้า มี ทุกข์

ร้อน อย่าง ใด หรือ ขอ จง บอก ข้า เถิด ข้า จะ ช่วย เหลือ       อ้าย เกียจ

คร้าน จึง บอก กับ เมีย ว่า   พระยา เจ้าเมือง ให้ คน ใช้ มา บอกว่า ให้ ข้า หา

ดอก ช่าง ตี่ ให้ ๗ ดอก    ถ้า ไม่ ได้ จะ มา ฆ่า เสีย ให้ ตาย   เมีย จึง บอก

ว่า ดอก ช่างตี่ นี้ ไม่ มี ใคร รู้ จัก เลย    เจ้า จง ไป หา เจ้า ที่ วัด เถิด   วัด

นี้ เดิน ไป จาก นี่ ๑๑ วัน ก็ ถึง     อ้าย เกียจ คร้าน ก็ ไป    ส่วน นาง เมื่อ

ผัว ไป แล้ว ก็ กลับ เข้า ไป อยู่ เสีย ใน งา ช้าง   ฝ่าย อ้าย เกียจ คร้าน เมื่อ

ไป ถึง วัด เจ้า ก็ ถาม ว่า    มี ธุระ อะไร หรือ    อ้าย เกียจคร้าน ก็ บอก ว่า

เจ้า เมือง ใช้ ให้ มา หา ดอก ช่าง ตี่ ท่าน รู้ จัก หรือ ไม่         เจ้า จึง ตอบ 

ว่า เรา ก็ เกิด มา อายุ ได้ ๑๐๐ ปี แล้ว ยัง ไม่ เคย เห็น เลย      เจ้า จง

เลย ไป ถาม ท่าน ที่ วัด เหนือ เถิด            เพราะ อายุ ท่าน ถึง ๒๐๐ ปี

ท่าน คง จะ รู้ เปน แน่    อ้าย เกียจ คร้าน ก็ ไป   ครั้น ไป ถึง วัดเหนือ เจ้า

ที่ วัด เหนือ ก็ ถาม ว่า     เจ้า มา ธุระ อะไร     อ้าย เกียจ คร้าน ก็ ตอบ ว่า




พระยา เจ้า เมือง ใช้ ให้ ข้า มา หา ดอก ช่าง ตี่         เจ้า ท่าน ก็ ตอบ ว่า

เรา เกิด มา อายุ ได้ ๒๐๐ ปี แล้ว ยังไม่ เคย เห็น เลย        เจ้า จง เลย ไป

หา ทุ เจ้า วัด เหนือ เถิด อายุ ท่าน ถึง ๓๐๐ ปี ท่าน คง จะ รู้ กระมัง    อ้าย

เกียจ คร้าน ก็ ไป    ครั้น ไป ถึง ทุ เจ้า ก็ ถาม เหมือน วัด อื่น    อ้าย เกียจ

คร้าน ก็ ตอบ เหมือน กัน    ทุ เจ้า ก็ บอก ว่า เรา เกิด มา อายุ ได้ ๓๐๐ ปี 

แล้ว ยัง ไม่ เคย เห็น เลย     เจ้า จง ไป ถาม ท่าน วัด เหนือ ขึ้น ไป อีก เถิด

ท่าน มี อายุ ถึง ๔๐๐ ปี ท่าน คง จะ รู้ จัก บ้าง กระมัง    อ้าย เกียจ คร้าน ก็

ไป     ครั้น ถาม ท่าน แล้ว ก็ ได้ รับ ตอบ ว่า    เรา เกิด มา อายุ ได้ ๔๐๐ ปี

เศษ แล้ว ยัง ไม่ เคย เห็น เลย         เจ้า จง ไป หา เจ้า ที่ วัด เหนือ ขึ้น ไป

อีก เถิด    เพราะ อายุ ท่าน ถึง ๕๐๐ ปี ท่าน คง จะ รู้      อ้าย เกียจ คร้าน

ก็ ไป ถาม เหมือน กัน      ทุ เจ้า บอก ว่า เรา เกิด มา อายุ ได้ ๕๐๐ ปี แล้ว

ดอก ไม้ ทุก ๆ อย่าง มี ใน น้ำ นี้ หมด    เว้น แต่ ดอก ช่าง ตี่ เท่า นั้น ไม่ มี

อ้าย เกียจ คร้าน ได้ ฟัง ดัง นั้น ก็ ตก ใจ มาก เพราะ เกรง ว่า จะ หา ไม่ ได้

จึง ค่อย ๆ เดิน มา ข้าง สระน้ำ  ลูก สาว พระยาอินทร์ ๗ คน ลง มา อาบ น้ำ

ใน สระ นี้      ต่าง คน ก็ ถอด ปีก ของ ตน วาง ไว้ ริม สระ      อ้าย เกียจ

คร้าน แล เห็น เช่น นั้น ก็ แอบ ลัก เอา ไว้ เสีย     ส่วน ลูก สาว พระอินทร์

เมื่อ อาบ น้ำ แล้ว จะ เอา ปีก ใส่ ก็ ไม่ เห็น มี      ครั้น เหลือบ ไป เห็น อ้าย

เกียจ คร้าน ถือ อยู่ ก็ ไป ขอ     อ้าย เกียจ คร้าน จึง ว่า ถ้า นาง อยาก ได้

นาง ต้อง ไป   หา ดอก ช่าง ตี่ มา เปลี่ยน ให้ ข้า     นาง ก็ ยอม แต่ ขอ เอา

ปีก หาง มา ก่อน   อ้าย เกียจ คร้าน ไม่ ยอม แล บอก กับ นาง ว่า   ถ้า นาง

ได้ เครื่อง เหล่า นี้ ไป แล้ว  นาง จะ ไม่ หา ดอก ช่าง ตี่ มา ให้       นาง จึง

ตอบ ว่า ถ้า ไม่ เชื่อ ก็ จง เอา ธนู กับ คัน นี้ ไว้        ถ้า ธนู นี้ ยิง ครั้ง หนึ่ง




ข้า จะ ต้อง ลง มา ทัน ที   อ้าย เกียจ คร้าน ก็ ยอม คืน เครื่อง ให้    นาง

ทั้ง เจ็ด ก็ เหาะ ขึ้น ไป บน อากาศ ได้ สัก ครึ่ง ชั่วโม       อ้าย เกียจ คร้าน

ก็ ขึ้น ธนู ยิง ไป    นาง ทั้ง เจ็ด ก็ ลง มา    แล บอก กับ อ้าย เกียจคร้านว่า

ข้า ทั้ง เจ็ด ยังไป ไม่ ถึง สวน    ว่า แล้ว ก็ กลับ ขึ้น ไป อีก   ครั้น ไป ได้

ประมาณ สัก ๑ ชั่วโมง       อ้าย เกียจ คร้าน ก็ ยิง ธนู อีก   นาง ทั้ง เจ็ด ก็

กลับ ลง มา ว่า ยัง ไม่ ทัน ถึง สวน         อ้าย เกียจ คร้าน ก็ ให้ ขึ้ ไป อีก

ครั้ง นี้ นาน สัก ๒ ชั่วโมง     อ้าย เกียจ คร้าน ก็ ขึ้น ธนู ยิง ไป     นาง ทั้ง

เจ็ด ก็ นำ ดอก ช่าง ตี่ มา ส่ง ให้ คน ละ ดอก รวม ๗ ดอก แล้ว แล ก็ ขอ ธนู

แล คัน คืน  อ้าย เกียจคร้าน จึง บอกว่า เมื่อข้า ไป ถึงบ้าน แล้ว จึง คืน ให้

นาง เหล่า นั้น เมื่อ ไม่ ได้ ธนู คืน ก็ กลับ ไป      อ้าย เกียจ คร้าน ก็ รีบ มา

หา เจ้า องค์ อายุ ๕๐๐ ปี     ท่าน ก็ ถาม ว่า ได้ แล้ว หรือ ยัง    อ้าย เกียจ

คร้าน ก็ ตอบ ว่า ได้ แล้ว   แต่ ได้ ของ แปลก ประหลาด มา อีก อย่าง หนึ่ง

ถ้า ท่าน อยาก จะ เห็น ก็ ออก มา ข้าง นอก เถิด     เจ้า ก็ ออก มา     อ้าย

เกียจ คร้าน ก็ ขึ้น ธนู ยิง ไป    นาง ทั้ง เจ็ด ก็ ลง มา แล อ้อน วอน ขอ ธนู

กับ คัน คืน     อ้าย เกียจ คร้าน ไม่ ยอม ให้     แล ขอ ผัด รอ ให้ ถึง บ้าน

เสีย ก่อน    ฝ่าย ทุเจ้าเมื่อ ได้ เห็น ดัง นั้น ก็ชอบ ธนู แล คัน นี้ มาก    จึง

บอก อ้าย เกียจ คร้าน ว่า        เจ้า จง เอา มา เปลี่ยน กับ กลอง ใบ นี้ เถิด

กลอง ใบ นี้ ใช้ ได้ ทุก อย่าง จะ ต้อง การ อะไร ได้ ทั้ง นั้น  อ้าย เกียจคร้าน

ก็ ยอม เปลี่ยน    ครั้น เปลี่ยน แล้ว มัน ก็ ใช้ กลอง ไป ลัก เอา ธนู แล คัน

คืน มา อีก     อาย เกียจ คร้าน ก็ พา ธนู แล กลอง ไป     ครั้น ไป ถึง เจ้า

องค์ อายุ ๔๐๐ ปี      มัน ก็ เอา ธนู ยิง ให้ นาง ลง มา      เมื่อ เจ้า ได้ เห็น




ดัง นั้น ก็ อยาก ได้ ธนู   ขอ เอา กระบอง วิเศษ เปลี่ยน ให้ อ้าย เกียจ คร้าน

ก็ ยอม      ครั้น เปลี่ยน กัน แล้ว อ้าย เกียจ คร้าน ก็ ใช้ ให้ กลอง กลับ ไป

ลัก เอา ธนู คืน มา   ครั้น เดิน ทาง ต่อ ไป ถึง เจ้า อายุ ๓๐๐ ปี ก็ อวด เจ้า

อย่าง ครั้ง ก่อน ๆ อีก     เจ้า องค์ นี้ ก็ อยาก ได้ อีก     จึง ขอ เอา เชือก

วิเศษ เปลี่ยน ให้     อ้าย เกียจ คร้าน ก็ เปลี่ยน     แล ใช้ กลอง ไป ลัก ธนู

กลับ มา เสีย อีก    เดิน ต่อ มา ถึง เจ้า องค์ อายุ ๒๐๐ ปี แล ทำ อย่าง แต่

ก่อน    เจ้า องค์ นี้ ก็ ขอ เอา หาบ วิเศษ เปลี่ยน    อ้าย เกียจ คร้าน ก็ ยอม

แล ใช้ ให้ กลอง ไป ลัก เอา ธนู มา เสีย อีก     ครั้น มา ถึง เจ้า อายุ ๑๐๐

ปี ก็ เปลี่ยน เอา ถึง วิเศษ เสีย อีก       ครั้น แล้ว อ้าย เกียจ คร้าน ก็ วาง

สิ่ง ของ เหล่า นั้น ลง บน หาบ วิเศษ มา จน ถึง บ้าน      นาง ก็ ออก มา หา

อ้าย เกียจ คร้าน จึง บอก ว่า      ข้า ได้ เมีย มา อีก เจ้า อยาก เห็น หรือ ไม่

ถ้า อยาก เห็น จง ออก มา ข้าง นอก จะ ยิง ให้ ดู       พระยา อินทร์ เมื่อ รู้

ว่า ลูก สาว จะ ต้อง ลง ไป เปน เมีย อ้าย เกียจ คร้าน  จึง เรียก ลูก ทั้ง เจ็ด

มา สั่ง ว่า        ถ้า เขา เรียก เจ้า ลง ไป เจ้า จง เอา ของ เข้า ของ เจ้า ลง ไป

เสีย ด้วย เถิด   ครั้น อ้าย เกียจ คร้าน ยิง ธนู นาง ทั้ง เจ็ด ก็ ลง มา    อ้าย

เกียจ คร้าน ก็ เอา เปน เมีย เสีย หมด        แล้ว ก็ เอา ดอก ช่าง ตี่ ไป ให้ 

พระยา เจ้า เมือง    ครั้น พระยา เจ้า เมือง รู้ ว่า อ้าย เกียจ คร้าน มี เมีย งาม

๘ คน ก็ อยาก ได้        จึง เกณฑ์ คน มา จะ จับ เมีย อ้าย เกียจ คร้าน ไป

พอ คน เหล่า นั้น มา ถึง    อ้าย เกียจ คร้าน ก็ พา เมีย ลง ใน ถัง เหล็ก ทั้ง

๘ คน     แล้ว ก็ ใช้ กระบอง วิเศษ ตี     แล สั่ง ให้ เชือก มัด     สั่ง ให้ ไม้




 ค่าน วิเศษ หาบ   พระยา เจ้า เมือง แล คน ทั้ง หมด ไว้    พระยา เจ้า เมือง

ก็ ยอม แพ้     แล มอบ บ้าน เมือง ให้ เปน ของ อ้าย เกียจ คร้าน     ต่อ มา

อ้าย เกียจ คร้าน ก็ ได้ เปน เจ้า เมือง.
                            ( นิทาน เรื่อง อ้าย เกียจ คร้าน จบ เท่า นี้ )


                                              เรื่อง นางอุต์ตรา

          เดิม มี เศรษฐี ผู้ หนึ่ง มี ภรรยา สอง คน   ภรรยา น้อย เปน ผีกระสือ

ส่วน ภรรยา หลวง ไม่ เปน  วัน หนึ่ง เศรษฐี จะ ไป หา ปลา ยัง หนอง น้ำ จึง

พูด กับ ภรรยา ทั้ง สอง ว่า   วัน พรุ่ง นี้ เรา จะ ไป หา ปลา โดย ทาง เรือ เจ้า

ทั้งสองต้อง เอา ข้อง ไป คน ละ แก่น ( ใบ )    แล ให้ เมีย น้อย อยู่ ทาง หัว

เรือ   แล เมีย หลวง ให้ อยู่ ทาง ท้าย เรือ    ครั้น รุ่ง ขึ้น ก็ จัด แจง ลง เรือ

ไป   ส่วน เศรษฐี ทอด แห อยู่ ตรง กลาง ลำ    เมื่อ ได้ ปลา สอง ตัว ก็ ให้

เมีย หลวง ตัว หนึ่ง เมีย น้อย ตัว หนึ่ง    เมื่อ ได้ ครั้ง ไร ก็ แบ่ง ให้ เท่า ๆ

กัน ทุก ครั้ง      ส่วน เมีย น้อย เมื่อ ได้ ปลา มา ที่ ไร มัน ก็ กิน เสีย หมด

ข้อง ของ เมีย หลวง ปลา ยัง เต็ม อยู่      เมีย น้อย ก็ ทำ อุบาย ขอ เปลี่ยน

ที่ นั่ง กับ เมีย หลวง  เมีย หลวง พา ซื่อ ก็ ยอม ไม่ รู้ ว่า เมีย น้อย กิน ปลา

เสีย หมด เพราะ เปน ผีกะสือ     ครั้น เวลา จวน ค่ำ     เศรษฐี ก็ ชวน เมีย

ทั้ง สอง จะ กลับ บ้าน     แล ให้ เมีย ทั้ง สอง เอา ข้อง ใส่ ปลา มา ดู ว่า จะ

ได้ มาก หรือ น้อย    เมีย ทั้ง สอง ก็ พา กัน หยิบ ข้อง มา ให้ ดู   ข้อง เมีย

น้อย เอา มา ก็ มี ปลา เต็ม อยู่     ส่วน ข้อง ของ เมีย หลวง ไม่ มี ปลา เลย




สัก ตัว เดียว     เพราะ เปน ข้อง ของ เมีย น้อย เปลี่ยน    เศรษฐี เห็น ดัง

นั้น ก็ โกรธ แล ว่า เมีย หลวง เปน ผีกะสือ  เมีย หลวง ก็ บอก ว่า เมีย น้อย

มา เปลี่ยน ที่ นั่ง กับ ข้า    เศรษฐี ได้ ฟัง ก็ ไม่ เชื่อ จึง เอา พาย ตี คอ เมีย

หลวง หัก ตาย ที่ หนอง น้ำ    แล เศรษฐี กับ เมีย น้อย ก็ พา กัน กลับ บ้าน

เสีย   เมีย ทั้ง สอง นี้ มี ลูก คน ละ คน  ลูก ของ เมีย หลวง ชื่อ นาง อุต์ตรา

ลูก ของ เมีย น้อย ชื่อ นางคำ    ครั้น เศรษฐี มา ถึง บ้าน นาง อุต์ตรา ก็ ถาม

ว่า แม่ ของ ข้า อยู่ ที่ ไหน   เศรษฐี ก็ ตอบ ว่า  แม่ มึง เปน ผีกะสือ   ข้า ฆ่า

ตาย เสีย ที่ หนอง น้ำ แล้ว  นาง อุต์ตรา ได้ ฟัง ดัง นั้น ก็ ร้องไห้  เมีย น้อย

นี้ เกลียด ชัง แล ฤษยา ลูก ของ เมีย หลวง มาก   จึง แกล้ง ใช้ให้ไป  เลี้ยง

วัว เสีย ทุก วัน     ส่วน เมีย หลวง เมื่อ ตาย ไป แล้ว ก็ ไป เกิด เปน เต่า อ้ง

( กระดอง ) เปน ทองคำ      เมื่อ ลูก ไป เลี้ยง วัว ที่ ข้าง หนอง น้ำ แล ร้อง

ไห้ หา   ก็ แต่ง ตัว เปน คน ขึ้น มา หา ลูก ทุก ๆ วัน    แล บอก ให้ ลูก ฟัง

ว่า    แม่ ไม่ ได้ มี ความ ผิด เลย เขา ก็ ฆ่า ตาย     แล ชี้ แจง เรื่อง ราว ที่

เปน มา แล้ว ให้ ลูก ฟัง ทั้ง หมด     ครั้น ต่อ มา เมีย น้อย รู้ ว่า เมีย หลวง

เกิด เปน เต่า น้ำ   อ้ง ( กระดอง )  เปน ทองคำ      เมีย น้อย อยาก จะ ฆ่า

เสีย ให้ ตาย    จึง แกล้ง บอก กับ เศรษฐี ว่า     ข้า ไม่ สบาย อยาก จะ กิน

เต่า น้ำ ที่ ใน หนอง       เศรษฐี ก็ ตาม ใจ แล ใช้ ให้ คน ไป จับ      ส่วน นาง

อุต์ตรา รู้ เรื่อง ถึง เวลา ไป เลี้ยง วัว ก็ เล่า ให้ แม่ ฟัง    แล บอก วิธี ให้ ว่า

ถ้า คน มา จับ ทาง ตรง กลาง ก็ ให้ หนี ไป ทาง ริม      ถ้า เขา มา ทาง ริม

ให้ หนี ไป อยู่ ตรง กลาง  นาง ก็ ทำ ตาม คำ ลูก สอน    คน ที่ มา จับ ก็

จับ ไม่ ได้  เมีย น้อย ก็ โกรธ แล พูด ว่า ลูก ของ มัน ยัง ไป พบ กัน

ทุก วัน   ครั้น นาง อุต์ตรา กลับ มา จาก เลี้ยง วัว    เมีย น้อย ก็ ให้ คน ใช้




ไป บอก ว่า      ให้ ไป จับ เต่า มา ให้ ได้     ถ้า ไป จับ ไม่ ได้ จะ ฆ่า เสีย

ให้ ตาย        นาง อุต์ตรา กลัว ตาย แล ไม่ รู้  ว่า จะ ทำ อย่างไร ก็ รีบ ไป

บอก แม่ ที่ หนอง น้ำ ว่า      ให้ แม่ กลั้น ใจ ตาย เสีย ใน น้ำ เถิด    เพราะ

ถึง อย่าง ไร แม่ ก็ จะ ต้อง ตาย แล้ว      แม่ ก็ ทำ ตาม     นาง อุต์ตรา  ก็

จับ เอา แม่ มา ให้ เมีย น้อย    เมีย น้อย ก็ กลับ ใช้ ให้ นาง ฆ่า    แล ต้ม

น้ำ แกง    นาง ก็ ต้อง ทำ ตาม   เมื่อ ทำ เสร็จ แล้ว นาง ก็ ไป เลี้ยง วัว  แล

ร้องไห้ พลาง สั่ง เป็ด ว่า    ถ้า เปิน ( เพื่อน ) กิน เศษ เต่า แล้ว เก็บ กระดูก

ไว้ ให้ ข้า ด้วย   แล้ว นาง ก็ ไป เลี้ยงวัว   ส่วน เป็ด รับ ปาก ไว้ แล้ว   เมื่อ

กิน เสร็จ ก็ เอา กระดูก ไป ฝาก ไว้ กับ หมา    ส่วน หมา เมื่อ เมีย น้อย กิน

แล้ว ก็ เอา มา ไว้     ครั้น นาง อุต์ตรา กลับ มา      ก็ ถาม เป็ด ๆ ก็ บอก

ว่า อยู่ ที่ หมา   นาง ไป ถาม หมา ๆ ก็ บอก ว่า เอา ไป ฝัง ไว้ ที่ ริม ต้น ไม้

กระดูก ก็ เกิด เปน ต้น ไม้ ศรี      ใบ เปน เงิน เปน ทอง คำ      ต้น ไม้ นี้

ใคร จะ ถอน ไม่ ขึ้น ทั้ง นั้น    เศรษฐี ป่าว ร้อง ให้ คน ทั้ง บ้าน ทั้ง เมือง

มา ถอน ก็ ไม่ มี ใคร ถอน ขึ้น  เมื่อ นาง อุต์ ตรา ไป เลี้ยง วัว กลับ มา

เศรษฐี ก็ ให้ ไป ถอน    พอ ถอน ขึ้น มา พระอินทร์ ก็ พา เหาะ ไป ทั้ง นาง

แล ต้น ไม้  เอา นาง ไป เปน เมีย เสีย   ต่อ มา นาง อุต์ตรา ก็ มี ลูก

สอง คน  ต้น ไม้ นั้น พระอินทร์ ก็ เอา ไป ปลูก ไว้ ด้วย    นาง อุต์ตรา ขึ้น

ไป อยู่ กับ พระอินทร์ ก็ นั่ง ทอ ผ้า ทุก ๆ วัน ส่วน เมีย น้อย เมื่อ รู้ เรื่อง

ก็ ฤษยา อยาก จะ ให้ ลูก ตัวขึ้น ไป เปน เมีย พระอินทร์ บ้าง  จึง อุบาย

ให้ คน ใช้ ขึ้น ไป เชิญ เมีย พระอินทร์ ว่า  พรุ่งนี้ นาง ขอเชิญ ไป แอ่ว ( ร้อง

ลคร )   ให้ เศรษฐี ฟัง เพราะ เศรษฐี ไม่ สบาย   ขอ ให้ นาง แต่ง เครื่อง

เต็ม ยศ ไป ด้วย  การ ที่ เมีย น้อย ทำ เช่น นี้ ก็ เพราะ ต้อง การ จะ หลอก มา




ฆ่า เสีย ให้ ตาย  ส่วน พระอินทร์ เมื่อ เมีย มา ขอ อนุญาต ลงไป หา พ่อ ก็ ยอม

ให้ ไป      ส่วน นาง เมีย น้อย เมื่อ รู้ เรื่อง ก็ ดี ใจ     แล จัด แจง ขุด ดิน

เปน ร่อง แล เอา ไม้ ก่าย ๆ กัน พอ อยู่ ทำ เปน สพาน หลอก ไว้ แล ต้ม น้ำ

ร้อน ไว้ ภายใต้ สพาน นั้น   ครั้น นาง อุต์ตรา มา ถึง นาง เมีย น้อย ก็แกล้ง

บอก ว่า   ก่อน ที่ จะ ข้าม สพาน ขึ้น ไป บน บ้าน ต้อง ถอด เอา เครื่อง แต่ง

ตัว ออก เสีย ก่อน   นาง อุต์ตรา ก็ ยอมแลถอด ออก  เมื่อ นาง เดิน ไป ได้

ครึ่ง สพาน ๆ หัก นางก็ตกลงในหม้อน้ำร้อนตาย     นางเมียนเมื่อรู้ว่านางตาย

ก็ จัดแจง เอา เครื่องแต่งตัวของนางให้ ลูก ของตัวแต่งขึ้นไป หา พระอินทร์ ๆ

เห็นเข้าก็สงสัย    แล ลูก ๆ ทั้ง หลาย เมื่อ แล เห็น ก็ พา กัน ร้อง ไห้ แล ว่า

ไม่ใช่แม่  เมื่อ นาง ลูก เมีย น้อย เมื่อ เห็น เช่นนั้น ก็ ทำ เปน เอา นม ให้ กิน

เด็ก นั้นก็ร้องไห้ แลว่านมเปรี้ยว   แลร้องว่าไม่ใช่แม่แล้ว    คนอื่นปลอมมา

เมื่อ คน อื่น ๆ ได้ ฟัง และ แล เห็น ดัง นั้น ก็ เชื่อว่า ไม่ใช่ นาง อุต์ตรา ส่วน

ต้น ไม้ เมื่อ ไม่ มี นาง อุต์ตรา ตัว จริง ก็ เหี่ยว แห้ง ลง ทันที่   พระอินทร์ ก็

ลอง ให้ นาง ไป ทอ ผ้า นาง ก็ ทอ ไม่ เปน   พระอินทร์ จึง เชื่อ ว่า ไม่ ใช่

เมีย ของ ตัว  จึง ฆ่า นาง เสีย  แล เอา ศพ ใส่ ใน กระบอก ใม้ ไผ่ แล ส่ง

มา กำนัล เศรษฐี  ส่วน นาง เมีย น้อย ก็ แกล้ง บอก กับ เศรษฐี ว่า  อี นาง

อุต์ตรา ไป อยู่ เปน หลาย ปี แล้ว ไม่ เคย ส่ง อะไร มา ให้ เรา กิน เลย  นี่

ลูก เรา ขึ้น ไป อยู่ ยัง อุส่าห์ ส่ง ชิ้น ส้ม มา ให้ กิน ความ จริง นาง เมีย น้อย

ก็ ไม่ รู้ ว่า ข้าง ใน มี อะไร อยู่   ครั้น ผ่า กระบอก ไม้ ออก แล เห็น มี มือ

คน แล หัว คน มัน ก็ รู้ ลูก ตาย ก็ ตก ใจ ร้อง ไห้ จน เปน บ้า ไป      ครั้น

ต่อ มา สัก สอง เดือน นาง อุต์ตรา ก็ ไป เกิด เปน มนุษย์ อยู่ ใน มะก้อ ( ผล

ส้ม ) ที่ ใน สวน ของ ผู้ เฒ่า สอง คน     ส่วน ต้น ไม้ ซึ่ง พระอินทร์ เอา ขึ้น




ไป ปลูก ก็ กลับ งาม ขึ้น ทันที      พระอินทร์ ก็ รู้  เมีย ไป เกิด อีก แต่ ก็

ไม่ ทราบ ว่า เกิด ที่ ไหน       นาง นั้น ผู้เฒ่า ทั้ง สอง ก็ เลี้ยง รักษา ไว้ เปน

อย่าง ดี  ครั้น ต่อ มา ความ ทราบ ถึง พระอินทร์ ว่า นาง ไป เกิด ใน ผล มะก้อ

ของ ผู้ เฒ่า สอง คน      ก็ แต่ง ตัว เปน มนุษย์ ขี่ ช้าง ลง มา หา ผู้เฒ่า ทั้ง

สอง    ครั้น มา ถึง ก็ ขอ น้ำ กิน    ผู้เฒ่า ก็ ตัก น้ำ มา ให้ กิน   พระอินทร์

ก็ บอก ว่า ผู้ เฒ่า ตัก เอง ไม่ กิน ขอ ให้ ลูกสาว มา ตัก จึง จะ กิน   ส่วน ลูก

สาว ผู้ เฒ่า เมื่อ ได้ ยิน ดัง นั้น ก็ ไป ตัก น้ำ มา ส่งให้ พระอินทร์ ๆ ก็ อุ้ม นาง

ขึ้น หลัง ช้าง พา กัน เหาะ ไป   ครั้น ถึง บน วิมาน ก็ พา ไป ให้ ลูก ลอง กิน

นม    เมื่อ ลูก ทั้ง สอง ได้ กิน นม แล้ว ก็ มี ความ ยินดี     พระอินทร์ เมื่อ

รู้ ว่า เปน นาง อุต์ตรา แท้ แล้ว ก็ เลย อยู่ กิน ด้วย กัน ต่อ มา.


                                    ( จบ เรื่อง นาง อุต์ตรา แต่ เพียง นี้ )





FileคำอธิบายFile sizeDownloadsLast modified
Download this file (vol 18 pt 1 page 1-49.pdf)vol 18 pt 1 page 1-49.pdf 5802 Kb14909/13/10 09:53




We have: 8 guests, 1 bots online
IP ของคุณ:
วันนี้: ๒๒ ก.ย. ๒๕๖๓