• 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5

กะเหรี่ยง (บ้านบางกลอย ต.ห้วยแม่เพรียง อ.แก่งกระจาน จ.เพชรบุรี)

...ผู้คนในชุมชนโป่งลึก- บางกลอยนั้น มาจากการย้ายชาวบ้านในชุมชนบางกลอยบน-ใจแผ่นดิน ซึ่งเป็นชุมชนในเขตพื้นที่อุทยานแห่งชาติแก่งกระจาน ลงมาสู่พื้นที่จัดสรรของรัฐในช่วงปี 2539  การโยกย้ายผู้คนออกจากถิ่นฐานเดิมมาสู่พื้นที่จัดสรรใหม่ของรัฐส่งผลให้เกิดปัญหาในการดำรงชีพของผู้เคลื่อนย้ายมาใหม่ กล่าวคือ การจัดสรรพื้นที่ทำกินไม่เหมาะสมต่อการประกอบอาชีพเกษตรกรรมตามวิถีความเชื่อดั้งเดิม ชาวบ้านต้องปรับวิถีการผลิตจากระบบไร่หมุนเวียนสู่การผลิตพืชไร่เชิงเดี่ยว ซึ่งขาดทักษะ ความรู้ และทุนในการประกอบการ  อย่างไรก็ตามมีหน่วยงานหลายภาคส่วนเข้ามาส่งเสริมอาชีพ สนับสนุนการดำรงชีพผ่านโครงการของรัฐ เช่น มูลนิธิปิดทองหลังพระ เข้ามาสนับสนุนการปรับปรุงระบบเกษตร  อุทยานแห่งชาติแก่งกระจานเข้ามาส่งเสริมเรื่องการท่องเที่ยว สถาบันพัฒนาองค์กรชุมชนเข้ามาสนับสนุนด้านที่อยู่อาศัยผ่านโครงการบ้านมั่นคง  เครือข่ายกะเหรี่ยงภาคเหนือ เครือข่ายกะเหรี่ยงภาคตะวันตก เข้ามาสนับสนุนด้านปัจจัยพื้นฐานในการยังชีพผ่านโครงการผ้าป่าข้าวเปลือก 

อ่านต่อ

มอญ

          ชาวมอญเป็นชนเผ่ามองโกลอยด์  ถิ่นฐานกำเนิดเดิมของชาวมอญคาดว่าน่าจะเป็นบริเวณทางตอนตะวันตกของจีนหรือบริเวณทางตอนใต้ของอินเดีย  ชาวมอญมีภาษาพูดของตนเอง คือ ภาษามอญ ในตระกูลมอญ - เขมร และมีตัวอักษรเขียนของตนเองที่ได้รับอิทธิพลมาจากอักษรปัลลาวะของชาวอินเดียตอนใต้ เมื่ออพยพมายังอุษาอาคเนย์ ชาวมอญได้ก่อตั้งอาณาจักรโบราณสองแห่ง ได้แก่ อาณาจักรทวาราวดี บริเวณลุ่มแม่น้ำเจ้าพระยา กับอาณาจักรสะเทิม บริเวณลุ่มแม่น้ำอิระวดีฝั่งตะวันออกทางตอนใต้ของพม่า  ทั้งสองอาณาจักรมีบทบาทสำคัญในการเผยแพร่อารยธรรมมอญที่ได้รับอิทธิพลทางวัฒนธรรมจากอินเดียสู่ชนชาติต่าง ๆ ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้  วัฒนธรรมมอญจึงยังคงปรากฎร่องรอยในภูมิภาคนี้จนถึงปัจจุบัน และเป็นหนึ่งในแม่แบบวัฒนธรรมที่เข้มแข็งไม่แพ้วัฒนธรรมของชนชาติอื่น ๆ ในอุษาอาคเนย์ 

อ่านต่อ

อูรักลาโว้ย

         ชาวเลเป็นชื่อที่ชาวปักษ์ใต้ เรียกกลุ่มชาติพันธุ์หนึ่งที่อาศัยเรือเร่ร่อนอยู่ในทะเลอันดามันภาคใต้ฝั่งตะวันตกของไทย มีผู้แบ่งกลุ่มชาวเลในประเทศไทยแตกต่างกัน นักภาษาศาสตร์ (David Hogen. 1972 : 210 ; อ้างถึงในอาภรณ์  อุกฤษณ์. 2532 : 15) แบ่งชาวเลเป็น 3 กลุ่มใหญ่ ได้แก่อูรักลาโว้ย (Urak Lawoi) มอเก็น (Moken) และมอเกล็น (Moklen)  และประพนธ์ เรืองณรงค์ (2517 : 32 ; อ้างถึงใน อาภรณ์  อุกฤษณ์. 2532 : 15) แบ่งกลุ่มชาวเลในประเทศไทย เป็นกลุ่มย่อย 3 กลุ่ม ได้แก่ พวกมะละกา (Malacca) สันนิษฐานว่าพวกนี้เดิมอาศัยอยู่ในมะละกา  พวกลิงคา (Lingga) สันนิษฐานว่า พวกนี้เดิมอาศัยอยู่แถบหมู่เกาะลิงคา และพวกมาซิง หรือสิงห์  ส่วนใหญ่อาศัยอยู่แถบเมืองมะริด ทวายและเกาะต่าง ๆ ในเขตสหภาพพม่า ปัจจุบันพวกนี้ยังมีบางกลุ่มเร่ร่อนอาศัยเรือเป็นบ้าน ส่วนมากใช้ชีวิตความเป็นอยู่แบบดั้งเดิม (Primitive) พวกนี้อาศัยอยู่ในประเทศไทยจำนวนน้อย ในแถบจังหวัดภูเก็ต พังงา และระนอง ไม่สามารถสำรวจเวลาที่แน่นอนได้  แต่ชาวเลที่อาศัยในแถบสตูล กระบี่ พังงาและภูเก็ตในปัจจุบันเป็นชาวเลผสมเกือบทั้งสิ้น โดยเฉพาะอย่างยิ่งระหว่างพวกมะละกาและพวกลิงคาและผสมกับพวกมาซิงบ้าง บางส่วนได้แต่งงานกับคนพื้นเมือง บ้างก็หันมานับถือศาสนาพุทธศาสนาอิสลามและในปัจจุบันมีศาสนาคริสต์เข้าไปเผยแพร่ในกลุ่มพวกนี้อยู่บ้างเช่นกัน

อ่านต่อ

ภาพถ่าย

วิดีโอ