• 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5

มอญ (สังขละบุรี)

          อำเภอสังขละบุรี จังหวัดกาญจนบุรี ตั้งอยู่บริเวณชายแดนไทยด้านทิศตะวันตก ซึ่งเป็นเขตติดต่อกับสาธารณรัฐสังคมนิยมเมียนมาร์ สังขละบุรีถือเป็นดินแดนที่ประกอบด้วยผู้คนหลากหลายชาติพันธุ์ อาทิ กะเหรี่ยง มุสลิม ไทย และชาวมอญ เป็นต้น บริเวณที่ตั้งของอำเภออยู่ในพื้นที่ที่มีแม่น้ำลำห้วยสามสายไหลมาบรรจบกันเป็นแม่น้ำแควน้อย คือ ลำห้วยซองกาเลีย ลำห้วยบีคลี่ และแม่น้ำรันตี เดิมลำห้วยซองกาเลียเป็นเพียงแม่น้ำสายเล็กๆ ที่ไหลคดเคี้ยวไปมาระหว่างหุบเขา มีหมู่บ้านซึ่งส่วนใหญ่เป็นชาวกะเหรี่ยง ชาวไทย และชาวมอญตั้งถิ่นฐาน

          กล่าวเฉพาะชาวมอญถือเป็นคนพลัดถิ่นที่อพยพมาจากประเทศเมียนมาร์ด้วยเหตุผลทางสงครามและการเมืองเมื่อหลายสิบปีก่อน (ชาญวิทย์ เกษตรศิริ และ องค์ บรรจุน, 2551) และได้อาศัยน้ำเป็นปัจจัยในการยังชีพ กระทั่งมีการสร้างเขื่อนเขาแหลมเมื่อปี พ.ศ. 2527 ส่งผลให้แม่น้ำและลำห้วยทุกสายโดยรอบมีระดับสูงขึ้นท่วมบ้านเรือน เทือกสวนไร่นา อำเภอสังขละบุรีเก่า และวัดวาอารามต่างๆ รวมทั้งวัดวังก์วิเวการาม

          ชาวบ้านโดยเฉพาะชาวมอญพลัดถิ่นจำเป็นต้องอพยพขึ้นมาอยู่บนพื้นที่ที่สูงเพื่อตั้งหมู่บ้านใหม่ และหลวงพ่ออุตตมะ เจ้าอาวาสวัดวังก์วิเวการามขณะนั้นได้สร้างวัดขึ้นใหม่บนที่ราบเนินเขาสูง เป็นวัดที่มีอาคารขนาดใหญ่ ทั้งโบสถ์ และเจดีย์เป็นรูปทรงแบบเจดีย์พุทธคยาในประเทศอินเดีย  

     

อ่านต่อ

ไทยพลัดถิ่น

          “เกาะกง” หรือที่เดิมไทยเรียกว่า “ปัจจันตคิรีเขตร์” บ้างสะกดว่า “ปัตจันตคีรีเขตร์” หรือ “ประจันต์คิรีเขตต์” เป็นจังหวัดหนึ่งตั้งอยู่บริเวณภาคตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศกัมพูชา ที่ตั้งอยู่ชายฝั่งทะเลตะวันออกติดกับจังหวัดตราด เดิมเคยเป็นส่วนหนึ่งของราชอาณาจักรไทย ภายหลังในสมัยวิกฤตการณ์ ร.ศ.112 ส่งผลให้เมืองเกาะกงเป็นส่วนหนึ่งของประเทศกัมพูชาตราบจนปัจจุบัน ที่นี่มีผู้สืบเชื้อสายไทยอาศัยอยู่ในเขตจังหวัดเกาะกงของประเทศกัมพูชาเป็นจำนวนมาก ถือเป็นชาวไทยกลุ่มหนึ่ง เมื่อเกาะกงได้กลายเป็นของฝรั่งเศสจึงกลายเป็น “คนไทยพลัดถิ่นเกาะกง” ปัจจุบันในเกาะกง ปรากฏว่ามีชาวไทยในเกาะกง เพียงร้อยละ 25 เท่านั้น ซึ่งถูกกำหนดให้มีสัญชาติเขมรอย่างถูกต้องตามกฎหมาย ที่เหลือเป็นชาวเขมรจากจังหวัดอื่นที่อพยพมาทำงาน 

 

อ่านต่อ

กะเลิง

          ชาวกะเลิงเป็นกลุ่มชาติพันธุ์ที่อยู่อาศัยบนพื้นที่ภูหรือโนนสูง แต่เดิมมีวิถีการผลิตแบบทำข้าวไร่ เก็บของป่า ล่าสัตว์  สันนิษฐานว่า   ถิ่นฐานเดิมของชาวกะเลิงมีอยู่ที่ภาคกลางของลาวใกล้ชายแดนเวียดนาม ในอดีต ภาษาของชาวกะเลิงมีลักษณะไกล้เคียงกับภาษาบรู โซ่ และแสก ด้วยเหตุนี้ จึงสันนิษฐานว่า ชาวกะเลิงอาจมีต้นกำเนิดร่วมกันโดยเฉพาะกลุ่มชาติพันธุ์บรู (Schliesinger, 2000) (ซึ่งมีต้นกำเนิดแถบเวียดนามกลางติดกับภาคกลางของลาว-เกียรติศักดิ์ บังเพลิง, 2558) ด้วยเหตุนี้ ชาวกะเลิงน่าจะเป็นกลุ่มชนพื้นเมืองที่มีอยู่ในบริเวณภาคกลางของลาวติดกับเวียดลามมาช้านาน 

 

อ่านต่อ

ภาพถ่าย

วิดีโอ